Maksadî’nin Yenice şehrinin güzelliklerini ve güzellerini tanıtmak üzere kaleme aldığı şehr-engîz türündeki eser. Maksadî’nin Yenice için yazdığı iki mesneviden biridir. Eser mefâʽîlün mefâʽîlün feʽûlün kalıbıyla ve mesnevi nazım şekliyle yazılmış olup 188 beyittir.

Maksadî eserine şehr-engîz geleneğine uygun olarak günahkâr ve kusurlu bir kul olduğunu ifade edip Allah’tan bağışlanma dileyerek başlar. Daha sonra dünyayı dolaşmaya başladığını, yolunun Yenice’ye vardığını ve buranın havası, pınarları, tabiatı ve iklimiyle benzersiz bir yer olduğunu anlatmaya başlar. Bundan sonra ahalinin hâllerini nakleder. Fazlasıyla beğendiği Yenice şehrinin halkını övüp burada tanıdığı kişilerin isimlerini anmak kastıyla şehr-engîz yazmaya koyulduğunu ifade eder. Sonra şehirde tanıdığı bazı isimleri över. Şairin birer ikişer beyitle adlarını andığı yirmi sekiz kişi şunlardır: Kadı-zâde Mustafa, Koçi Efendi-zâde Ahmed, Müderris-zâde Abdullah, Hacı Perviz-zâde Yusuf, Bâlî-zâde Ahmed, Hacı Koçi-zâde Mahmûd, Abdullah-zâde Ahmed, Bâkî Şah, Abdî Şâh-zâde Ahmed, Me’mûn-zâde Ahmed Çelebi, Semerci-zâde Muhammed, Hasan, Yûsuf-zâde Muhammed, Hacı Mûsa-zâde Yûsuf, Kerîm-zâde Ömer Çelebi, İbo, Nalband-zâde Mahmûd, Bâli Şah, Hacı Hüseyin-zâde Mehmed, Tuzcu-zâde Muylı, Rûhî Bâli, Muylı-zâde Muhammed, Muylı Şah, Kurd-zâde, Muylı İbn-i Dellâl, Hümâ-zâde Mustafa, Salar-zâde Bâkî Bâlî, Muylı-zâde Bâkî.

Maksadî, bundan sonraki kısımda kusurlarının hoş görülmesini dileyip kendisi, övgüsünü yaptığı şehr-engîz kişileri, Yenice şehri ve okuyucuları için dua ederek eserini tamamlar.

Maksadî’nin bu ikinci Yenice Şehr-engîzi'nin ilkinden farkı, ölmüş kişileri zikretmemesi, şehirde zanaat veya diğer işlerle uğraşan ve tanıştığı kişilerden bahsetmesi ile mesnevi şeklinde kaleme alınmış olmasıdır.

Şehr-engîz Murat Öztürk tarafından bir makaleyle tanıtılmıştır (2014).

Şairin biyografisi için bkz. “Maksadî”. Türk Edebiyatı İsimler Sözlüğü. http://teis.yesevi.edu.tr/madde-detay/maksad