Maksadî’nin Yenice şehrinin güzellerini ve güzelliklerini tanıtmak üzere kaleme aldığı şehr-engîz türündeki eser. Eser, Yenice hakkında yazılmış beş şehr-engîzden biridir. Maksadî’nin Yenice hakkında ikinci bir şehr-engîzi daha mevcuttur. Bu şehir hakkında Maksadî'den önce Usûlî (ö. 1538), Hayretî (ö. 1534) ve Zaîfî (ö. 1557'den sonra) de şehr-engîzler yazmıştır. Altmış beş beyitten oluşan eser, aruzun mefâʽîlün mefâʽîlün mefâʽîlün mefâʽîlün kalıbıyla yazılmış olup Türk edebiyatındaki diğer pek çok şehr-engîzin aksine mesnevi değil kaside nazım şekliyle kaleme alınmıştır.

Maksadî, gökyüzü tasviri yaparak eserine başlar. Âlemi hayran hayran seyrederken kendi perişan hâlini sorgular. Bu arada Zeynel Paşa’nın (ö. 1522'den sonra) kendisine sunduğu lütuf kadehiyle ihyâ olduğunu ve onun emriyle Yenice’ye geldiğini belirtir. Bu mısralardan sonra da önce Zeynel Paşa’nın ardından şehrin övgüsüne geçer. Ona göre burası havası ve suyu eşsiz bir yerdir adeta Rumeli’nin Şiraz’ıdır. Maksadî daha sonra şehrin ahalisinin türlü özelliklerini övgüyle anlatır ve bunların türlü ilimlerde ve sanatlarda ne kadar yetenekli olduğunu, insanlık adına da makbul sıfatlar taşıdıklarını zikreder.

Maksadî şehirde eskiden beri bilinen bir kısmı vefat etmiş yirmi beş kişiyi birer ikişer beyitle zikreder ve onları över. Bu kişiler şunlardır: Yusuf Sîneçâk (ö. 1547), Hayâlî (ö. 1557), Sırrî Efendi (ö. 1582), Gâzî Evrenos Beg (ö. 1417), Aynî Beg, Hamdi Ahmed Beg, Süleyman Beg, Hüseyin Çelebi, Süleymân Beg, Şeyh Ataullah, Hâletî Beg, Usûlî Beg (ö. 1538), Fâzıl Çelebi (İlâhî), Günâhî Dede, Agehî, Fehmî Efendi, Aşkî, Rûhî, Ali Dede, Koçi Efendi, Ömer Çelebi, Kelâmî Çelebi, Yalman Çelebi, Fehmî Efendi ve Misalî Dede. Maksadî eserini duayla sonlandırır.

Şehr-engîz, Murat Öztürk tarafından bir makaleyle tanıtılıp yayımlanmıştır (2014).

Şairin biyografisi için bkz. “Maksadî”. Türk Edebiyatı İsimler Sözlüğü. http://teis.yesevi.edu.tr/madde-detay/maksad