Mir Hamza Nigârî'nin şiirlerini ihtiva eden eseri. Nigarî’nin Türkçe ve Farsça olmak üzere iki Divan’ı ve Sâkinâme, Çaynâme, Nigârnâme adlı mesnevileri vardır. Türkçe Divan’ında 644 gazel, 119 rubâî, 48 kıta, 14 terci-bend, iki terkib-bend, üç müstezad, her biri on beyitten meydana gelen yirmi sekiz bentlik bir Sâkînâme, Fuzûlî’nin gazellerine yazdığı beş tahmîs, bir mektup ve 521 beyitlik mesnevi nazım şekliyle yazılmış bir Çaynâme vardır. Bu manzumede çaydan söz ederken tasavvufi yorumlar yapar, memleketi Karabağ’dan bahseder ve oradaki büyükleri anlatır. Divan'ında ayrıca ölümünden sonra bulunan ve divanın Tiflis baskısına Menâkıb-ı Seyyid Nigârî başlığıyla eklenen 210 beyitlik bir mesnevi daha bulunmaktadır.

Nigârî’nin Divan’ında ilâhî aşk coşkun bir şekilde dile getirilir. Bunun için de âşık, şarap, bade, mey, sâkî, şem', pîr-i mugan, meyhane, meykede, peymâne, dildâr gibi tasavvuf edebiyatı terimleri sık sık kullanılır. Şair, zaman zaman bunlardan ne kastettiğini de belirtir. Nigârî, mutasavvıf şairlerin çoğu gibi şiiri bir vasıta olarak görmüş, şiirleriyle insanları tasavvufî açıdan eğitmeyi gaye edinmiştir. Tekke şiiri göz önüne alındığında dili pek sade sayılmaz, daha çok divan şiirinde kullanılan nazım şekillerini kullanır. O İlâhî aşk ile vücudunu yok etmiş, hakikî mürşidi aşk olan bir Hak âşığıdır. Kendisi aşk-ı ezelî sahibidir, söyledikleri pîrin himmeti, Hudâ'nın vergisidir. Onun şiirinin kaynağı aşkla dolu olan gönlüdür. O, aşk yolunda gam çekmeden yürümek gerektiğine inanır. Nigârî, aşkta emsalsiz olduğunu, âşık olmayanın aşk zevkini bilemeyeceğini, aşk ateşinin teskin edilemeyeceğini ifade eder. Aşkın bir kitabı olmadığını, onun dersle öğrenilemeyeceğini belirten Nigârî, kendisini ünlü aşk hikâyelerinin kahramanları Ferhad, Vâmık ve Mecnun'dan üstün tutar. Aşk konusunu ağırlıklı olarak ele almasıyla Fuzûlî ile benzerlikler gösterir. Onun beğendiği şairler arasında yine Bağdatlı bir başka divan şairi Rûhî (ö. 1605) gelmektedir. Nigârî’nin şiirlerinde övgü ile söz ettiği bir diğer şair ise çağdaşı ve kendisi gibi Azerbaycanlı olan Nebâtî’dir. Beğendiği ve üstat kabul ettiği şairler arasında Hâfız, Hâcû-yı Kirmânî ve Sa‘dî de bulunmaktadır. Kendisi mutasavvıf bir şair olsa da şiirlerinde divan edebiyatı mazmunlarını yoğun olarak kullandığı görülmektedir. Divan'ındaki şiirlerinin büyük çoğunluğunda Nigârî’yi, zaman zaman da Hamza'yı mahlas olarak kullanmıştır. Şiirlerinde sık sık Ehl-i beyt ve Hz. Ali sevgisini dile getirmiş; Hallâc-ı Mansûr, Bahâeddin Nakşibend, Abdülkadir-i Geylânî, İbrâhim b. Edhem ve İsmâil Şirvânî gibi ünlü mutasavvıf ve tarikat büyüklerinin adlarını saygı ile anmıştır. Nigârî’nin şiirleri gerek Türkiye’de gerekse Azerbaycan’da sufi meclislerinde ritim eşliğinde söylenegelmiştir. Onun şiirleri yalnızca müritleri tarafından değil halk tarafından da ezberlenmiş, musiki eşliğinde terennüm edilmiştir. Onun şöhretinin yayılmasında sufi kişiliğinin yanında şiirleri de etkili olmuştur. Divan'ındaki şiirlerde Azerbaycan Türkçesi özellikleri görülmektedir.

Divan'ın yeni Türk harfleriyle ilk neşri Muzaffer Akkuş tarafından yapılmış (Niğde 2001), daha sonra yazma nüshalarda eksiklikler bulunduğu için iki matbu nüsha dikkate alınarak Azmi Bilgin tarafından yeniden yayımlanmıştır (İstanbul 2003). Divan'ın iki yazma nüshasından biri Konya Belediyesi İzzet Koyunoğlu Kütüphanesinde (nr. 13705), diğeri Ankara Millî Kütüphanededir (nr. A 5181).

Şairin biyografisi için bk. “Nigârî, Seyyid Mîr Hamza”. Türk Edebiyatı İsimler Sözlüğü. http://teis.yesevi.edu.tr/madde-detay/nigari-seyyid-mir-hamza