Seyyid Vehbî'nin (d. 1085?/1674? - ö. 1149/1736), 1718 yılında yapılan Pasarofça Antlaşması üzerine yazdığı mensur-manzum karışık eser. Sadrazam Damad İbrahim Paşa’nın isteğiyle yazılan bu küçük risale Sultan III. Ahmed’e övgü ve dua ile başlar. Eserde Varadin yenilgisi ve barış imzalanana kadar geçen süreç teferruatıyla yer almış; kazandırdıkları ve kaybettirdikleriyle Pasarofça Antlaşması’nın âdeta bir değerlendirmesi yapılmış ve Damad İbrahim Paşa’nın barışın imzalanmasındaki rolünden övgüyle söz edilmiştir. Eser III. Ahmed’in övgüsü ve saltanatının devamı için edilen dua ile sona ermiştir.

Eserin mensur kısımlarında Varadin yenilgisini hazırlayan sebepler, düşmanın ve Osmanlı askerinin durumu, barış sürecinde devletin izlediği politika, yapılan görüşmeler ve antlaşmanın imzalanmasından halkın duyduğu memnuniyet gibi konular sanatlı bir şekilde dile getirilmiştir. Arapça ve Farsça unsurların fazla olduğu bu kısımlarda yer yer secili söyleyişler görülmektedir. Manzum kısımlar ise içerisinde Arapça ve Farsça olanların da bulunduğu 13 manzum parçadan oluşmaktadır. Çoğunluğunu beyitlerin oluşturduğu ve metnin akışıyla uyumlu bir biçimde söylenmiş bu manzumelerin dilinin mensur kısımlara göre daha sade olduğu söylenebilir.

Sulhiyye risalesinin yedisi İstanbul Üniversitesi Kütüphanesi (TY 2711, TY 6668) ve Süleymaniye Kütüphanesi'nde (Nu. Esad Efendi 3655/1,3812; Tarlan 109/7,  Pertev Paşa 473/1, Hüsrev Paşa 385/3) olmak üzere yurt içi ve yurt dışında ondan fazla yazma nüshası bulunmaktadır. Eserin hacmi nüshalara göre 7-9 varak arasında değişmektedir. Tam metni neşredilmeyen eser, Bayram Rahimguliyev’in sulhiyyelerle ilgili yaptığı çalışmada incelenmiştir (2012). 

Şairin biyografisi için bk. "Seyyid Vehbî, Hüseyin". Türk Edebiyatı İsimler Sözlüğü. http://teis.yesevi.edu.tr/madde-detay/seyyid-vehbi-huseyin