Şerhu'l Kasîdeti’l-Mîmiyye; İbnü’l-Fâriz’in Mîmiyye (Hamriyye) adlı kasidesi üzerine yazılan ilk şerhtir. Dâvûd-ı Kayserî bu şerhi, İbnü’l-Fâriz’in Tâiyye kasidesinin şerhinden (731/1330-31[?]) sonra bir dostunun isteği üzerine kaleme almıştır. Buna göre yazılış tarihi 732/1331-32 yıllarına denk gelmektedir. Dili Arapça olan şerh, İlhanlı vezirlerinden biri olduğu tahmin edilen Abdülkâfî b. Abdullah et-Tebrîzî’ye ithaf edilmiştir. Eser, bir mukaddime ile şerh kısmından oluşmaktadır. Kasidenin anlaşılmasının, hakiki muhabbetin bilinmesiyle mümkün olacağını belirten Kayserî, şerhe başlamadan önce bu konuyu mukaddimede “muhabbetin hakikati”, “muhabbetin kısımları” ve “muhabbetin neticeleri” başlıkları altında ele alır.

Kayserî, genellikle şerh yaptığı her esere bir mukaddimeyle başlamıştır. Yazdığı mukaddimeler müstakil birer risale olarak telakki edildiğinden, müstensihler tarafından farklı isimlerle ayrı birer eser gibi istinsah edilmiştir. Şarihin Mîmiyye kasidesine yazdığı mukaddime, Risâletün fî-Ma’rifeti’l-Mahabbeti’l-Hakîkiyye, Kitâbün fî-Ma'rifeti'l-Mahabbeti'l-İlâhiyye ve Kitâbün fi'l-Mahabbe adlarıyla bilinmektedir (Kayseri 1997).

İbnü'l-Fâriz'in 41 beyitten oluşan kasidenin sadece 33 beytini vahdet-i vücut nazariyesi doğrultusunda varlık meselesini İlahi muhabbet ekseninde ele alan bir anlayışla tasavvufi ve felsefi bir açıdan şerh etmiştir. İbnü’l-Arabî ve Abdürrezzâk Kâşânî gibi mutasavvıfların vahdet-i vücut anlayışını benimseyen Kayserî’nin bu şerhi, sonraki asırlarda da etkisini sürdürmüştür. Kayserî, her beyitten sonra bütün kelimeleri açıklamak yerine beytin anlaşılmasına katkı sağlayacak kelimeleri anlamlandırmış, ardından beyitleri mukaddimedeki anlayış doğrultusunda şerh etmiştir. Kayserî, şerh sırasında çok sayıda ayet ve hadisten istifade etmiştir. İlaveten konuya açıklık getirebilecek manzum ve mensur her türlü söz ve yazıya başvurmuştur. İbnü’l-Fârız, Sühreverdî, Ebu Nuvâs, Cüneyd-i Bağdâdî, Ebubekr-i Şiblî, Hassan b. Sâbit ve Mihyâr Deylemi bunlardan bazılarıdır. Kayserî’nin yazdığı bu şerh, Hamriyye kasidesi üzerine yazılan Arapça, Farsça ve Türkçe şerhler tarafından örnek alınmıştır. Kara Mustafa Hulûsî Alâiyevî’nin (ö.1304/1886) Leme’âtü’l-Berkiyye fî-Şerhi Kasîdeti’l-Mîmiyye adlı şerhi bunlardan bir tanesidir (Diğer şerhler için bk. İnce 2008). Kâtip Çelebî’nin de ifade ettiği gibi eser Hamriyye kasidesi üzerine yazılmış en iyi şerhlerden biridir (1941: 1338). Nitekim daha sonraki şarihlerin bu eserden sıkça istifade etmeleri de onun bu alandaki yetkinliğini göstermektedir.

Eserin Türkiye’de ve yurt dışında çok sayıda yazma nüshaları mevcuttur. Sadece Süleymaniye Kütüphanesi'nde 20 kadar nüshası tespit edilmiştir (İnce 2018: 23). Bayraktar, Süleymaniye’deki iki nüshayı (Süleymaniye, 1028/28, vr. 322a-337a ve Reşit Efendi, 858, vr. 179b-192b) esas alarak "Şerhu'l-Kasîdeti'l-Mîmiyye Li Dâvûdi'l-Kayserî" adıyla yayımlamıştır (1991). Turan Koç ve Mehmet Çetinkaya ise "Aşk Şarabı ve Hayat, Kasîde-i Hamriyye Şerhi"  adıyla Türkçeye tercüme etmişlerdir (2011).

Şairin biyografisi için bk. “Abdülganî, Nablusî Abdülganî Efendi”. Türk Edebiyatı İsimler Sözlüğü. http://teis.yesevi.edu.tr/madde-detay/davudi-kayseri-serafeddin-davud