17. yüzyılın başında ilmiye çevrelerinde önemli bir konuma sahip olduğu anlaşılan ve bir dönem nakibüleşraflık görevini de icra eden Allâme Şeyhî Efendi’nin Dîvân'ında yer aldığı gibi müstakil nüshaları da bulunan eseridir. Mesnevi nazım biçimi ve aruzun "fe'ûlün fe'ûlün fe'ûlün fe'ûl" vezni ile yazılan eser, divandaki nüshaya nüshaya göre 111 beyittir. 

Mesnevi nazım biçiminin geleneksel giriş bölümlerinden yoksun olan Şeyhî Efendi'nin sâkî-nâmesi, mürşid konumundaki "mest-i peymâne"ye seslenişle başlar. "Senün-çün döşendi serây-ı cihân" (Dönmez Parlak 2006: 242) gibi ifadelerden anlaşıldığına göre mürşid konumundaki bu kişiden kasıt Hz. Peygamber'dir. Sonrasında seslenişini sâkîye yönelten şair, akabinde tasavvufî bir metafor olarak kullanıldığı belli olan şarabın etkisinden bahseder. Sonrasında ise şarap meclisindeki mugannî ve surâhî gibi diğer unsurlara değinir. 

Şeyhî'nin Dîvân'ında yer alan sâkî-nâmenin Süleymaniye Kütüphanesi Esad Efendi 3870 numarada da bir nüshası bulunmaktadır.  Sâkî-nâmeler üzerinde yaptığı araştırmasında Rıdvan Canım eserin Atatürk Üniversitesi Süleyman Özege Kütüphanesi Agah Sırrı Levend Yazmaları 12 ve İstanbul Üniversitesi Kütüphanesi T. 4097 numaralarda yer alan iki nüshasının daha olduğunu haber vermektedir (Canım 1998: 62). Tarafımızdan yapılan taramalara göre, eserin bir nüshasının da, British Museum’da bulunduğu görülmüştür. Bahsi geçen müzede Add 7925 numarada yer alan ve Şeyhülislâm Yahyâ, Azmîzâde Hâletî, Nev’îzâde Atâyî, Riyâzî ve Cem’î gibi Şeyhî ile çağdaş şairlerin sâkî-nâmelerinin de yer aldığı bir mecmuada bulunan bu nüsha da Rieu’nun verdiği bilgiye göre (Rieu 1888: 195b) 111 beyitten müteşekkildir (Yazar 2012: 59).