17. yüzyılın önde gelen münşilerinden Okçu-zâde Mehmed Şâhî'nin 16. yüzyıla damgasını vuran nişancılarından Celâl-zâde Mustafa Çelebi’nin (ö.1567) Selîm-nâme adlı eserini inşa geleneği açısından eleştirdiği risalesidir. Okçu-zâde’nin tenkitlerine konu ettiği eser Celâl-zâde’nin Selîm-nâme’sidir. Me’âsir-i Selîm Hânî olarak da bilinen bu eser, Celâl-zâde Mustafa’nın 964/1557 senesinde nişancılıktan çekildikten sonra yetmiş yaşlarında yazdığı ve Yavuz Sultan Selim’in şehzâdeliği, kardeşleriyle olan taht mücadelesi ve saltanat döneminin olaylarını ihtiva eden çalışmasıdır (Yazar 2020: 226).

Yazar'a göre müellif nüshası olduğu düşünülen nüshası Süleymaniye Yazma Eser Kütüphanesi Şehid Ali Paşa Koleksiyonu 128 numarada 56a-69a yaprakları arasında yer alan eser çok iddialı bir münşiyane dil ve üslup ile kaleme alınmıştır. Celâl-zâde’nin Selîm-nâme’sini inşa geleneği açısından eksik ve yetersiz görüp bu çerçevede söz konusu esere yönelik eleştirileri sıralarken bir taraftan da bu eleştirilere konu olan eksiklik ve hataların bulunmadığı bir örnek inşâ metni ortaya koymak iddiasında olan Okçu-zâde berâ’at-i istihlâl sanatıyla süslenmiş oldukça musanna‘ bir hamdele ve salveleye yer verir. Sonrasında eserinin sebeb-i telifine yer veren Okçu-zâde, bu bölümü tahkiyevî bir anlatımla okura aktarır. Burada verilen uzun anlatım özetlenecek olursa; Okçu-zâde bir mecliste kendisine ideal bir münşi olarak takdim edilen Celâl-zâde Mustafa Çelebi’nin, kendisinin inşa ölçütlerine göre niteliksiz bir münşi olduğunu ortaya koymak üzere onun Me’âsir-i Selîm Hânî olarak da bilinen Selîm-nâme adlı eserini tenkit ettiğini belirtir. Tenkitlerine bahis mevzuu ettiği eseri dikkatlice inceledikten sonra Celâl-zâde'nin bu eserdeki hatalarını düzeltmek mümkün olmadığından tespit ettiği hataları tasnif edip "hasîse" adını verdiği yedi madde ile izah etmeye çalıştığını ifade eder (Yazar 2020: 227-228).

Eserin eldeki tek nüshasının birkaç varak eksik olması dolayısıyla sadece beşine erişilebilen bu maddelerin ilkinde Selîm-nâme'nin Arapça ve Farsça şiirlerle süslenip hikmet dolu mensur sözler ile donatılmadığı izah edilir. İkinci maddede Selîm-nâme'deki manzumelerin inşa geleneğinin gerektirdiği gibi çeşitliliğe sahip olması eleştirilmiştir. Bu itibarla Celâl-zâde'nin bahsi geçen eserinde sadece bir vezinle ve sadece Türkçe olarak yazdığı şiirlerinin inşa geleneği açısından büyük bir eksiklik olduğu öne sürülmüştür. Üçüncü maddede Celâl-zâde'nin vehbî olarak sahip olmadığı inşa kabiliyetini Muînüddîn Herevî’nin Meʻâricü’n-Nübüvve ve Medâricü’l-Fütüvve isimli eseri gibi inşa geleneğinin önde gelen isimlerinin eserlerini taklit ederek ya da onlardan intihal ederek eserlerini yazdığı iddia edilmiştir. Dördüncü maddede tenkitlere konu olan eser, seçilen lafızların seci açısından yetersizliği, beşinci maddede de Celâl-zâde'nin sadece nesirde değil hem nazım hem de nesirde başarısız olduğu anlatılmaya çalışılmıştır (Tenkitlerin ayrıntısı için bk. Yazar 2020: 230-232).  

Klasik Türk edebiyatında, inşa ve tenkit geleneği açısından oldukça önemli olan bu risale Sadık Yazar tarafından bir makaleye konu edilmiştir (2020). 

Yazarın biyografisi için bkz. "Zeynî/Şâhî, Okçu-zâde Nişancı Mehmed Paşa". Türk Edebiyatı İsimler Sözlüğü. http://teis.yesevi.edu.tr/madde-detay/zeyni-sahi-okcuzade-nisanci-mehmed