Ömer Fuâdî Efendi’nin devran ve zikir ile ilgili yapılan tartışmalara, tasavvuf erbabına ve tarikat uygulamalarına taʿn (yerme, ayıplama) edenlere cevap verdiği eseri. Fuâdî bu eserini, bazı müfessirler ve eserlerine yönelik dedikodular ve bu dedikodularla ilgili yaptığı tartışmalar neticesinde yazmıştır. Arapça başlayıp Türkçe devam eden mensur risalesinde Fuâdî, tasavvuf erbabını Âl-i İmrân suresinin 31. ayetinden (De ki: “Eğer Allah’ı seviyorsanız bana uyun ki Allah da sizi sevsin ve günahlarınızı bağışlasın. Allah çok bağışlayıcı, çok esirgeyicidir.) yararlanarak tanımlar. Ayeti zahirî yorumlayıp ayetin batınî yorumlarını reddetmenin yanlış olduğunu söyler. Allah’ı seven kişiler, Hz. Muhammed’e uyup onun emirlerini yerine getirmelidir. Dolayısıyla Hz. Peygamber’in varisleri olarak kabul edilen kâmil mürşidleri sevip onlara uyulmalıdır. Ayrıca müellif eserinde, devran ve zikre yönelik bazı âlimlerin yaptığı itirazları değerlendirerek onlara çeşitli tefsir kitaplarından yaptığı nakillerle cevap verir. Şeyh Ali es-Semerkandî, Sünbül Efendi, Ebu’s-Suûd, Kadı Beyzâvî, Zemahşerî, İmâm-ı Fahreddîn Râzî, İmâm-ı Gazzâlî gibi âlimlerin izahlarından yararlanarak değerlendirmelerde bulunmakta; devran ve zikrin caiz olduğunu ifade etmektedir (Demirel 2018: 73-74).

Risalenin bilinen tek nüshası, Süleymaniye Kütüphanesi Hacı Mahmut Efendi Bölümü 2287 numaradaki yazmanın 121b-131b varakları arasında yer alır.

Fuâdî'nin biyografisi için bk. “Fuâdî, Ömer”. Türk Edebiyatı İsimler Sözlüğü. http://teis.yesevi.edu.tr/madde-detay/fuadi-omer