İbn-i İsa'nın şiirlerini içeren eseri. Klâsik kaynaklarda on binin üzerinde gazel ve ilahi kaleme aldığı kaydedilen şairin günümüze 20 gazeli ulaşmıştır.  Sanatkârın şiirleri, dinî-tasavvufi mahiyettedir. Allah'ın celal ve cemal sıfatlarının eşyada ortaya çıkması, ilahi aşk, vahdet-i vücut ve vahdet-kesret ikiliği temel olarak işlediği konular arasındadır. Bu konuları işlerken asl-fer, gül-har, bahr-şebnem, şems-zerrat ve birlik-ikilik gibi kavramlardan yararlanır. Şiirlerinde kullandığı teşbih, istiare ve tevriye  gibi edebî sanatlar, onun Osmanlı Türkçesinin inceliklerinin yanı sıra belagat bilgisine de sahip olduğunu gösterir. Cinas kullanımı açısından yaşadığı devrin klâsik üslubuna yaklaşır. 

Şairin şiirleri, Milli Kütüphane A3664-6 numara ile kayıtlı koleksiyon içinde yer alır. Bu şiirler, bilimsel bir çalışmayla yayımlanmıştır (Kurnaz-Tatçı 1997). Söz konusu şiirler daha sonra Şeyh Mecdüddin Bayramî menakıbıyla birlikte başka bir çalışma içerisinde ikinci kez yayımlanmıştır (Akhisarî 2016). Bu çalışmada tespit edilen bir perde gazeli daha sonra perde gazelleriyle ilgili bir çalışmada da yer almıştır (Oral 2007: 52) Uzun yıllar kullanılan bu gazel, günümüze ulaşan perde gazellerinin en eski tarihlisi olarak kabul edilir. 

Şairin biyografisi için bkz.: “İbn-i İsâ, İlyas Saruhanî”. Türk Edebiyatı İsimler Sözlüğü. http://teis.yesevi.edu.tr/madde-detay/ibni-isa-ilyas-saruhani