17. yüzyıl Mevlevî Şeyhi İsmâîl Rüsûhî Efendi’nin Mevlevîliğin esaslarına ilişkin konuları Mevlânâ’nın Mesnevî-i Ma’nevî’sinden derlediği beyitlerle yorumladığı tasavvufî eseri.

Bu eser, tasavvufî düşüncenin temel kavramları olan şerîat, tarîkat, ma’rifet ve hakîkat konularının Mesnevî’den seçilmiş beyitlerle zenginleştirilip şerh edildiği Farsça bir eserdir. Nisâb-ı Mevlevî, dönemin zirve şairlerinden Şeyhülislâm Yahyâ Efendi’nin önerisi ve teşvikiyle kaleme alınmıştır. Eser; mukaddime, üç bölüm ve hâtimeden meydana gelmiştir. Her bölüm on bâb’da, her on bâb da on derecede tasnif edilmiştir. Bu bölümlerde şerîat, tarîkat, ma’rifet ve hakîkat kavramları Mesnevî beyitleri ışığında yorumlanmıştır. Son kısımda ise on beyitlik bir hâtime bulunmaktadır. Nisâb-ı Mevlevî’nin, Ankaravî’nin diğer bir eseri olan Minhâcu’l-Fukarâ ile benzerlik taşıdığı dikkatlerden kaçmamıştır. Nisâb-ı Mevlevî’yi Türkçeye kazandıran Tâhirü’l-Mevlevî’nin ifaadesine göre bu eser, Minhâc’ı tamamlayan bir eserdir. Minhâc’da tafsilâtıyla ele alınan kimi konular Nisâb-ı Mevlevî’de özetlenerek anlatılmıştır. Bununla beraber Nisâb-ı Mevlevî’de, Mesnevî’ye yapılan atıflar daha fazladır. Her iki eserde gaye, tasavvufî ıstılaahları onlu bir yapı içerisinde sistemleştirmektir.

Eser, 1947 yılında Tâhirü’l-Mevlevî tarafından Türkçeye kazandırılmıştır. Tâhirü’l-Mevlevî’nin bu tercümesi de iki defa yayımlanmıştır. Yakup Şafak ve İbrahim Kunt tarafından hazırlanan Nisâb-ı Mevlevî baskısı, Tâhirü’l-Mevlevî’nin çevirdiği metnin akademik mahiyetteki neşridir (2005). Bekir Şahin tarafından hazırlanan ikinci yayın ise aynı tercümenin sadeleştirilmiş metnidir (2007).