Dede Ömer Rûşenî’nin Divan’ında musammatlar kısmında bulunan (Tavukçu 2005: 207-210, Aydemir 1990: 249-254) ve beş bentten oluşan tasavvufi şiirin şerhi. Bu eserin varlığına ilk defa Sadık Yazar tarafından dikkat çekilmiştir (Yazar 2011: 650-652). Tek nüshası bulunan eser, Manisa İl Halk Kütüphanesi 2955/6 numarada kayıtlı bir mecmuada 114b-152b varakları arasında bulunmaktadır (Ateş 2017: 2; Uyan 2016: 19).

Eserin müellifi ise hakkında kaynaklarda bilgi bulunamayan İlâhî mahlaslı şârih bir şairdir (Kaplan 2020: 634-636). Mensur ve manzum karışık bir halde yazılmış olan bu şerhte klasik tertip hususiyeti olan besmele, hamdele ve salvele takip edildikten sonra “ammâ bâ’d” denilerek Dede Ömer Rûşenî’den bahsedilmiş ve ona övgü ile duada bulunulmuştur. Ardından, müellif kendisinden ve eserin sebeb-i telifinden bahsederek şiiri açıklamaya başlamıştır. Daha sonra, sırasıyla beyitler hem manzum hem de mensur olarak şerh edilmiştir. Hatime bölümünde, müellif eserinin adını Müşkil-güşâ koyduğunu belirtmiştir. Ayrıca “zevk-i hilm” ibaresiyle 884/1479-1480 tarihini düşmüş ve dua ederek eserini nihayete erdirmiştir (Ateş 2017: 24-103, Uyan 2016: 38-124). İlâhî’nin bu eseri şu anki bilgilerimize göre Anadolu sahasında Türkçe bir şiire Türkçe olarak yazılmış ilk şiir şerhlerinden biri konumundadır (Kaplan 2020: 636).

Eser, yüksek lisans tezi olarak çalışılmış (Uyan 2015, Ateş 2017) ve kitap halinde neşredilmiştir (Uyan 2016).

Müellifin biyografisi için bk. “İlâhî”. Türk Edebiyatı İsimler Sözlüğü. http://teis.yesevi.edu.tr/madde-detay/ilahi-divan-sairi-sarih