Subhî-zâde lakabıyla tanınan Feyzî’nin Heft-Seyyâre, Safâ-nâme, Aşk-nâme isimli mesnevileri ve Dîvân'ı ile birlikte Hamse'sini oluşturan eseri. Mesnevi, Topkapı Sarayı Müzesi Kütüphanesi Revan Köşkü 801 numarada kayıtlı müellif hattı olması muhtemel Hamse nüshasında, Dîvân ve Heft Seyyâre'den sonra 131b- 179b varakları arasındadır.

700 beyitten oluşan Mir’ât-ı Âlem-nümâ, "fe’ûlün fe’ûlün fe’ûlün fe’ul" vezni ile yazılmıştır. 32 fasıldan oluşan eser sakiname niteliğindedir. Bu açıdan Safâ-nâme ve Aşk-nâme ile birbirine yakın özellikler taşır. Eğlence meclislerinin anlatıldığı bu eserlerde zaman zaman tasavvufî unsurlar görülür. Mesnevilerdeki bütün fasılların son beyitleri tasavvufla ilgilidir. Meclis ve meclisle ilgili hususların tasvirleri de oldukça canlıdır. Gerçi bu tasvirler hayalî bir meclise ait olabilirler; ancak her faslın, tasavvufî bir beyitle bağlanması, konunun tasavvufla alakalandırılması, eserin “tasavvufî” bir eser olduğunu göstermez. Bu konuda Agâh Sırrı Levend’in isabetle vurguladığı gibi; “Sâkinâmeler veya bu vadide yazılan eserler, aynı zamanda mutasavvıfane olmak iddiasını da taşırlar. Gerçi ömürlerinde ağızlarına içki koymayan şairler gerek tasavvuf gerek sanat neş’esi ile bu vadide hayli manzumeler hatta sâkinâmeler yazmışlardır. Fakat sâkinâmelerin hepsini tasavvufî mahiyette addetmeye imkân yoktur. Bununla beraber şairler, sâkiden, meyden, mahbuptan bol bol bahsederken, yapılacak herhangi bir itiraza karşı açık kapı bırakmışlardır.” (1984: 320). Fasılların son beyitlerinde, eserini tasavvufla alakalandıran Feyzî’nin de bu tavır içerisinde olduğunu söylemek mümkündür (Alkan İspirli 2005:34).

İlk olarak Agah Sırrı Levend (1955) tarafından tanıtılan Mir’ât-ı Âlem-nümâ , Mehmet Arslan tarafından Türk Edebiyatında Hamseler ve Subhîzâde Feyzî’nin Hamsesi ismi ile yayımlanmıştır (2008). Ayrıca eser üzerinde bir doktora tezi hazırlanmıştır (İspirli 1997).

Şairin biyografisi için bk. “Feyzî, Subhî-zâde”. Türk Edebiyatı İsimler Sözlüğü. http://teis.yesevi.edu.tr/madde-detay/feyzi-subhizade