Hakânî Mehmed Bey tarafından kaleme alınan manzum kırk hadis tercümesi. 1612'de yazılmaya başlanan Miftâh-ı Fütûhât 1613'te tamamlanmış ve sadrazam Cigala-zâde Sinân Paşa’ya sunulmuştur. Eserin beyit sayısı nüshalara göre değişkenlik göstermekle birlikte ortalama 3500 beyit civarında olduğunu söylemek mümkündür.

Hakânî Mehmed Bey, müfte’ilün müfte’ilin fâ’ilün kalıbıyla kaleme aldığı Miftâh-ı Fütûhât'ı yazma sebebinin -diğer kırk hadis tercümelerinin de yazma gerekçesi olarak dillendirilen-, “Dinî emirlerle ilgili ümmetimden kim kırk hadis ezberlerse, Cenabı Allah o kimseyi kıyamet gününde âlimler ve fakihler zümresiyle (birlikte) diriltir” mealindeki hadisin müjdesine mazhar olmak olduğunu ifade eder.  

Miftâh-ı Fütûhât'ta toplum hayatı, ahlak, ibadet, adalet, itikat, iman ve diğer konularda seçilmiş hadislere yer verilmiştir.  Miftâh-ı Fütûhât'ta seçilen kırk hadisin manzum çevirisi yapılırken, ya müstakil bir hadis ya da uzun bir hadisin mesaj niteliğinde olan bir bölümü alınmış; her hadis 10 beyitlik bir tercümeden sonra konuya uygun manzum bir hikâye ile şerh edilmiştir. Bu eklenen hikayeler eseri kaynak metne bağlı kalan çeviri olmaktan çıkararak genişletilmiş tercüme noktasına taşımıştır. 

Hakânî Mehmed Bey, Miftâh-ı Fütûhât'ı yazarken Arap Fars ve Türk Edebiyatında yazılan kırk hadisler/hadis-i erbainleri örnek almıştır. Miftâh-ı Fütûhât türünün başarılı örneklerinden biri olarak kabul edilmektedir.

Otuz üç nüshası bulunan eser üzerine, 5 nüshası karşılaştırılarak Müzahir Kılıç tarafından bir yüksek lisans tez çalışması yapılmıştır (1993). 

Şairin biyografisi için bk. "Hakânî, Mehmed Beg". Türk Edebiyatı İsimler Sözlüğü. http://teis.yesevi.edu.tr/madde-detay/hakani-mehmed-beg