Gubârî mahlasıyla şiirler yazan Abdurrahman Efendi’nin (ö. 974/1566) hacı adaylarını bilgilendirmek için kaleme aldığı eser. Mesnevi nazım şekli ve aruzun “feʻilâtün mefâʻilün feʻilün” veznine sahip olan Menâsık-ı Hac, toplam 700 beyitten müteşekkildir. Gubârî, bu eseri hac yolculuğuna niyetlenen kişileri hac yolculuğu ve hac ibadeti hakkında bilgilendirmek amacıyla kaleme almıştır. Eserde haccın farz, vacip, sünnet ve müstehap hükmündeki amelleri ile hac esnasında işlenmesi yasak olan fiiller ve bunlara verilecek cezalar ele alınmıştır. Aynı türde kaleme alınan birçok eserin aksine eserde, Medine ve Ravza-i Mutahhara’ya yer verilmemiştir. Hacı adaylarına sadece haccın rükünleri belirtilmekle yetinilmemiş, onların rahat ve huzurlu bir şekilde ibadetlerini tamamlamaları için birtakım tavsiyelerde de bulunulmuştur. Yine hacı adaylarının tam bir hacı olmaları için yer yer dini ve ahlâkî nasihatler de yapılmıştır. Menâsık-ı Hacc’ın dili, didaktik amaçlı kaleme alındığı için oldukça sadedir. Hadis ve ayet iktibasları, çeşitli kıssalar ve peygamberlere telmihler Gubârî’nin anlatım esnasında sıkça başvurduğu yöntemlerden biridir.

Eser, tespit edilen üç nüshası üzerinden (Millet Ktp., Ali Emîri Manzum, nr. 819, 820; Süleymâniye Ktp., Yazma Bağışlar, nr. 2411/2) bir yüksek lisans tez çalışmasına konu olmuştur (Gül 2006).

Şairin biyografisi için bk. “Gubârî, Abdurrahman Efendi”. Türk Edebiyatı İsimler Sözlüğü. http://teis.yesevi.edu.tr/madde-detay/gubari-abdurrahman-efendi.