17. yüzyıla ait, derleyeni bilinmeyen şiir mecmuası. Eserin derlenme tarihi kesin olarak bilinmemekle birlikte, içerisine kaydedilmiş olan şiirlerin şairlerinden hareketle 17. yüzyılda oluşturulduğu söylenebilir. 65 varaktan meydana gelen mecmuanın bazı kısımları değişik hatlarla yazılmakla birlikte, şiir kısımları rika hatla yazılmıştır. Kimi sayfaların kenarlarında başka şiirlerin olması ve bu şiirlerin farklı yazı stilleriyle yazılmış olması, esere sonradan farklı derleyiciler tarafından eklemeler yapıldığını, bazı sayfaların boş olması da  derleyicinin mecmuayı tamamlayamadığını düşündürmektedir.

Mecmuada 75 gazel, 17 Nutuk, 11 ilahi, 4 tahmis ile birer tane de murabba, müseddes, müsemmen ve şathiye olmak üzere toplam 111 şiir vardır. Bir şiirin kime ait olduğu belli değildir. Geriye kalan 110 şiir farklı yüzyıllarda yaşamış Eserdeki en çok şiir, 26 şiirle Niyâzî Mısrî’ye aittir. Bu şairi 22 şiirle Diyârî Baba, 15 şiirle Nakşî takip etmektedir. 14 şairden ise sadece 1 şiir bulunmaktadır. Bu şiirlerin şairlere göre dağılım şöyledir: Bâkî, Diyârî Baba (22), Eşrefoğlu Rûmî (5), Fevrî (3), Fuzûlî (9), Habîbî, Halîl, Halîlî, Hâşim (4), Kabûlî, Kaygusuz Abdâl, Nakşî (15), Nebâtî, Niyazî Mısrî (26), Nûrî (2), Selâmî, Sezâ'î, Seyyid Nizamoğlu, Şems-i Tebrîzî, Şi'rî, Yahyâ, Yunus Emre (7). Eserde bu şiirlerin dışında  çeşitli ilaç tarifleri ile bunların kullanım şemaları da mevcuttur.

Mecmuadaki şiirlerin en belirgin özelliği, dinî-tasavvufî nitelikte olmalarıdır. Şiirlerden 13'ü heceyle, geriye kalanlar ise aruz ölçüsünün 10 farklı kalıbıyla yazılmıştır. Bazı şiirler mecmuaya eksik ya da şairlerin divanlarındaki biçimlerinden farklı kaydedilmiştir.  

Mecmua üzerine MESTAP çerçevesinde bir yüksek lisans tezi hazırlanmıştır (Karakoç 2015).