17. yüzyılda derlendiği tahmin edilen, derleyeni meçhul şiir mecmuası. 73 varaktan oluşan mecmua kütüphane kataloğunda "Mecmu‘â-i Eş‘âr ve Fevâ'id" adıyla kayıtlı ise de "fevâyid" kısmı mecmuaya ad verecek yoğunlukta değildir. Tertip edildiği dönem hakkında da net bir bilgiye ulaşılamasa da 15 ila 17. yüzyıllarda yaşamış şairlere ait şiirleri içerdiği için 17. yüzyılda derlendiği düşünülebilir. Kimi takibelerin tutmayışından mecmuadan  pek çok yaprağın zamanla düştüğü ve ciltlenirken de bazı yaprakların karıştığı anlaşılmaktadır. Eserde belli bir tertip düzeni bulunmamakla birlikte bazen aynı şairlere ait şiirlerin art arda yazıldığı görülmektedir. Bazı şiirlerin mükerreren yazılmış olması, kimi başlıklarda şiirlerin nazım şekillerinin yanlış kaydedilmiş olması ve imla hataları,  derleyicinin şiire meraklı olmakla birlikte, çok bilgili olmayan ve özensiz biri olduğunu düşündürmektedir.

Mecmuada -mükerrer şiirler hariç- 72 şaire ait toplam 173 şiir bulunmaktadır. Söz konusu şiirler;  83 gazel, 34 tahmis, 18 beyit/müfred, 8 muhammes, 8 müseddes, 7 murabba, 6 muaşşer, 5 müsebba, 2 terci-i bend, 1 nazm ve 1 mesnevi nazım şekillerinden oluşmaktadır (Akdağ 2011: 12). Eserdeki manzumelerden 28 tanesinde mahlas bulunmamaktadır. Geriye kalan şiirlerse şu şairlere aittir: Âhî, Ârifî, Basîrî (3), Behiştî (2), Ca'ferî, Câmî, Celâlî, Du'âyî, Esîrî, Fakîrî (2), Fasîhî, Fehmî, Ferruhî, Fevrî (4), Fidâyî, Figânî, Firâkî (4), Gubârî, Günâhî, Hâfız (2), Halîlî, Hatâyî, Hayâlî (5), Hayâtî (2), Hayretî (18), Helâkî (2), Hilâlî, İshâk (2), Kemâl Paşa (2), Keşfî (2), Kevserî, Kıyâsî, Lâmi'î, Latîfî, Levhî, Mahremî, Mahvî, Mecâzî, Monla Garîbî, Muhibbî, Mu'îidî (3), Mustafâ, Nahîfî (2), Necâtî (3), Nefîsî, Nesîmî (2), Nizâmî, Rahmî (4), Rasîhî, Râzî, Refîkî, Remzî, Resmî (2), Rızâyî, Sa'dî (2), Safâyî, Sâfî, Selîkî (6), Selmân, Siyâhî, Su'âlî, Sun'î (6), Şâhidî, Şânî, Şem'î (9), Şinâsî, Ubeydî (2), Ulvî, Usûlî (2), Yahyâ, Yetîmî, Zâtî (6).

Mesnevi tarzında yazılmış “Üsküp Şehrengîzi”, terci-i bend şeklinde yazılmış “Sâkînâme”, Basîrî’nin mensur “Bengî-nâme”si ve farklı niteliklerdeki nesir parçaları mecmuanın zengin içerikli, orijinal bir mecmua olduğunu göstermektedir (Akdağ 2011: 209). Mecmuada, Basîrî'nin bir şiiriyle ilgili olarak mensur latifeye yer vermesi (7a-b) oldukça ilginçtir. Şiirler dışında "Ta'ûn Du'âsı", "Ekl-i Esrâr" başlıklı bir metin ve bazı mektup suretleri mecmuanın mensur metinlerini oluşturmaktadır.

Mecmua, Ülkü Akdağ tarafından yüksek lisans tezi olarak çalışılmıştır (2011).