Muallim Feyzî’nin Kerbelâ mersiyelerini ihtiva eden eseri. Muhtevasında 1 kaside, 1 murabba, 3 muhammes ve 2 müseddes nazım şekliyle kaleme alınmış 7 mersiye bulunmaktadır. Feyzî, eserin başındaki kasidesinde Kerbelâ Hadisesi’ni tahkiyevî bir üslupla anlatmıştır. Feyzî’nin Kerbelâ’da yaşanan olaylarla ilgili hüzün ve duygu yüklü mısralarına musammat nazım şekliyle söylediği şiirlerinde rastlanmaktadır. Murabba ve muhammes nazım şekliyle söylediği mersiyelerin başında musammatlarla aynı vezin ve kafiyede bir beyit bulunmaktadır. Bunlardan biri de “Düşdi Hüseyn atından sahrâ-yı Kerbelâ’ya / Cibrîl git haber ver Sultân-ı Enbiyâyâ” beytidir. Feyzî, Vâveylâ eserinde de bu beyte yer verir ve bir açıklamada bulunur. Buna göre söz konusu beyit, Şîrzâd adlı bir şaire aittir ve 1289/1872 yılında yayımlanmıştır. Feyzî, Kâzım Paşa’nın bu beyti, Makalîd-i Aşk’ında (1301/1889) intihal etmek suretiyle sahiplendiğini ifade eder (1314: 6).

Abdülbaki Gölpınarlı, Feyzî’nin mersiyelerini eşsiz olarak nitelendirir ve şairi Türkçe mersiyede, en büyük üstat olarak vasıflandırır (2003: 4). Gerçekten de şair, Ehl-i Beyt’in uğradığı nice zulmü ve onlara olan muhabbetini samimi ve lirik bir üslupla anlatmıştır.

Eser, 1289/1872 yılında Camlı Han Matbaasında 8 sayfa olarak basılmıştır. Eserdeki mersiyelerden üçü daha sonra şairin aynı muhtevayı işleyen Vâveyla isimli kitabında yayımlanmıştır. Eserin metni neşredilmiştir (Arslan, Erdoğan 2008; Çiftçi 2012).

Şairin biyografisi için bk. “Feyzî”. Türk Edebiyatı İsimler Sözlüğü. http://teis.yesevi.edu.tr/madde-detay/feyzi-ahmed-feyzi-tebrizli