Uygur divan şairi Abdurehim Nizârî’nin kaleme aldığı bir mesnevi. Mahzûn ile Gülnisâ’nın aşk maceralarını konu alan ve 796 beyitten oluşan bu eser, on bir bölümden oluşmaktadır. Her bölümde hikâyenin ayrı bir epizodunun anlatıldığı eserde, halk arasındaki sözlü anlatmalar divan şiiri geleneği içerisinde yeniden tanzim edilmiştir.

Eserin kahramanı Mahzûn, Bağdatlı bir tüccar olan Mesûd’un oğlu, Gülnisa ise Bağdatlı bir başka tüccar olan Hoca Saîd’in kızıdır. Aynı okulda eğitim alan ve küçük yaşlardan itibaren birbirini sevmeye başlayan bu iki genç, ileriki yıllarda birçok engelle karşılaşır, ancak hikâyenin sonunda birbirlerine kavuşurlar. Nizârî, bu eserinde kahramanları halk arasından seçmiştir (Osman 2002: 983; Öger ve Yılmaz 2011: 43).

Eser tematik olarak güzellik-çirkinlik, doğruluk-yanlışlık, güven-korku gibi zıtlıklar üzerine kurulmuştur. Akıcı bir üslup ve halkın konuşma diline yakın sade bir dille kaleme alınan eserde, bu dünyanın fani ve vefasız olduğuna dikkat çekilir (Utuk vd. 2006: 60-62).

Şairin biyografisi için bk. “Nizârî, Abdurehim”. Türk Edebiyatı İsimler Sözlüğü. http://teis.yesevi.edu.tr/madde-detay/nizari-abdurehim