Osmanlı Türkçesi tıp terminolojisini ortaya koyan kapsamlı bir tıp sözlüğü niteliğindeki eser. Kitap Arapça hamdele ve salvele ile başlamıştır. “Ve ba’dü” ifadesinin ardından Allah’ın kainata koyduğu kurallar bağlamında hastalıkların ortaya çıkış nedenleri ve buna bağlı olarak tıp ilminin önemine bir hadisle vurgu yapılmıştır. Müellif daha sonra “bu ‘ilmin kütüb-i mu’teberâtı ‘Arabî ve Fârisî olup... resâ’il-i ekâbirde esâmî-i edviye ve agdiyenin müfredâtı ve mürekkebâtı ve emrâz ve mu’âlecâtı ve mekâyili ve evzânı ekserî Yûnânî ve ‘İbrî ve Süryânî ve Berberî lisanları ile muharrer olmagın... diyâr-ı Rûmdan olan tabîbler... lugate eşedd-i ihtiyâc ile muhtâc oldukları ecilden... bu fende bir lugat cem’ine nasb-i hâtır etdim ki zikr olunan elsine-i muhtelifenin lugatların lisân-ı Türkîye tercüme ve tabîblere bir kâmil lugat ve dustûrü'l-’amel olup âhar lugate muhtâc olmayalar gerçi kütüb-i meşhûrede bu elsine silk-i beyâna muntazamdur lâkin ‘ilm-i tıbda murâd olan lugatları bu fakîr intihâb ve ihtisâr ve Türkî ‘ibâretiyle cem’ etdim ki fehm-i eshel ve nef’-i eşmel ola ve Lisân-ı Etibbâ diye ad verdüm” cümleleriyle sebeb-i telifi, böyle bir esere olan ihtiyacı, adını ve eserinin adını okuyucuya bildirmiştir. Ardından “bâbu'l-elif faslü'l-hemzeti ve'l-elif” başlığı ile esere başlanmıştır.

Önemli bir ihtisas sözlüğü olan Lisânü’l-Etibbâ Arap alfabesine göre sıralanmış olan yirmi sekiz babdan oluşmaktadır. Her bab ise Arapça ve Farsça olmak üzere iki bölüme ayrılmıştır. Bablarda ilk önce Arapça kelimeler karşılıkları ve açıklamalarıyla verildikten sonra “lugatü'l-Fârsiyye” ibaresiyle Farsça kelimeler verilmiştir. Arapça kelimeler, kendi içinde fasıllara ayrılmıştır. Her fasıl “faslü'l-elif ve'l-bâ, faslu'l-elif ve'l-yâ” düzenine uygun olarak kelimenin ikinci ünsüz harfine göre sıralanmıştır. Farsça kelimeler ise kelimenin ilk harfinin harekesine göre (harekât-ı selâse), “faslu'l-... meftûha (a-e-â), faslu'l-... meksûre (ı-i-î) ve faslu'l-... mazmûme (u-ü-o-ö-û)” düzeninde olmak üzere üç bölüme ayrılmıştır. Müellif bu tertipte Farsçanın klasik sözlüklerinde kullanılan sistemi esas alarak aynı heceyle başlayan kelimeleri bir arada vermeye çalışmıştır. Eserde Arapça madde başı kelimeler içinde Farsçadan Arapçaya geçmiş kelimeler bulunduğu gibi Farsça madde başı kelimeler içinde de Arapçadan Farsçaya geçmiş kelimelerin açıklandığı olmuştur. Bundan dolayı sözlükte, hem Arapça hem de Farsça kelimelerin açıklandığı bölümlerde aynı kelimenin birkaç defa madde başında yer aldığı görülmektedir. Demir (2011)’in tespitlerine göre sözlükte 11353 madde başı kelime yer almaktadır. Bu kelimelerin 7799’u Arapça, 3257’si Farsça, 215’i Yunanca, 42’si Berberîce, 11’i Süryanîce, 6’sı Latince, 10’u Hintçe, 1’i İbranîce, 1’i Pehlevîce ve 11’i Rumcadır.

Eserin girişinde İbni Sina’nın Kanun, Hacı Paşa’nın Şifa ve İbni Baytar’ın Müfredat’ı gibi Osmanlı tıbbına yön vermiş önemli eserlerin adı anılırken, eser içerisinde ise “Pehlevî lugati, Fusûl-i İbograt, İhtiyârât-ı Bedî’, Sâhib-i Minhâc, Şeyh Dâvûd, Aristû, Acâyib-i Mahlûkât (Muhammed Gazvini), Hayâtü’l-Hayevân, Mesîh İbn Hakîm, Sâhib-i Câmi’, Esed-i Tûsî, Şems-i Fahrî ve Ebu’l-Abbâs” gibi şahıs ve eser adları kaynak olarak gösterilmiştir. Tam anlamıyla bir tıp sözlüğü olan eserde, alfabetik olarak bitki, maden ve hayvan kökenli madde isimleri, özellikleri ve bunların değişik hastalıklarda kullanılışları anlatılmıştır. Eserde Arapça, Farsça hastalık adları, organ adları, bitki adları ve ilâç adları dışında Yunanca, İbranîce ve Berberîce terimlerin de Türkçe karşılıkları verilmeye çalışılmıştır. Sözlükte madde başı kelimelerin sadece Türkçe karşılıklarıyla yetinilmemiş, bir madde başının Türkçe karşılığından başka Arapça ve Farsça karşılıkları ve Türkçe, Arapça, Farsça eşanlamlıları da verilmiştir. Eserde sık kullanılan “gibi, dahi, ya’ni” gibi edatlarla, madde başı veya açıklama içindeki kelimelerin farklı dillerdeki karşılıkları ya da aynı dildeki eşanlamlılarının ifade edilmeye çalışılması kitabın genel bir özelliği gibidir. 

Eserin Türkiye ve yurt dışında 8 sekiz nüshası bilinmekle birlikte daha fazla nüshasının olması muhtemeldir. İlgürel (1998)’in Adnan Adıvar’dan nakille “Bazı kaynaklarda ayrı bir sözlük gibi gösterilen Fihrisü’l-Ervâm’ın Lisânü’l-Etibbâ ile aynı eser olduğu anlaşılmaktadır” ifadesi tetkik edilmesi gereken bir tespittir. Eser üzerine doktora çalışması yapan Demir (2011) herhangi bir tespite gitmeden bu iki eseri ayrı değerlendirmiştir. Eser üzerine Demir (2011) bir doktora çalışması yapmış, Kaya (2018) ise eseri kitap olarak yayımlamıştır.