Uygur divan şairi Abdurehim Nizârî’nin kaleme aldığı bir mesnevi. Eserin günümüze kadar ulaşan nüshası 898 beyitten oluşmaktadır. Ancak bazı kaynaklarda eserin 950 beyitten oluşan nüshasının olduğu da belirtilmektedir (Osman 1996: 576).

Doğu edebiyatlarında çok işlenmiş bir aşk hikâyesi olan Leylâ ile Mecnûn’un aşkını konu alan eser, Abdurehim Nizarî’den önce Türk edebiyatından sıklıkla işlenen konulardan biridir. Nizamî-i Gencevî (1141-1214), Ali Şîr Nevâyî (1441-1501) gibi şairlerin eserlerinden ve Uygur sözlü kültüründe halk hikâyesi ve efsane şeklindeki anlatılardan hareketle eserini kaleme alan Nizarî, kendi döneminin dil, mazmun ve üslubunu eserine yansıtmıştır. Şair, bu eserinde klasik Türk edebiyatının söz sanatlarına ve diğer unsurlarına başarılı şekilde yer vermiştir. Şair, âşık-maşuk ilişkisini ve âşıkların vuslat için çektikleri cefayı yerel unsurlarla eserinde işlemiştir (Utuk vd. 2006: 58-60; Öger ve Yılmaz 2011: 42-43).

Şairin biyografisi için bk. “Nizârî, Abdurehim”. Türk Edebiyatı İsimler Sözlüğü. http://teis.yesevi.edu.tr/madde-detay/nizari-abdurehim