Kara Mustafa Alâiyevî’nin İbnü’l-Fâriz’in Hamriyye kasidesine yazdığı Türkçe şerhi. Eser bir giriş ile şerh kısmından oluşmaktadır. Hamriyye kasidesinin muhtevasına uygun, şarap ve muhabbete dair kelimelerle süslü bir dille, besmele ve hamdele faslını tamamlayan Alâiyevî, Hamriyye kasidesini yeterince anlamayan Anadolu’daki bazı dervişlerin istifade etmesi için kaleme aldığını belirtmiştir (Alâiyevî 1304: 3-4).

Kasidenin 41 beytinin tamamını şerh eden Alâiyevî, önceki Hamriyye şarihlerinden, özellikle Bedreddîn Bûrînî (ö. 1024/1615) ile Dâvûdü'l-Kayserî’nin (ö. 751/1350) tesirinde kalmış, bunlardan tercüme ettiği bilgileri “el-Lügat”, “el-İrâb”, “Ma’nâ-yı Lügavîsi”, “Ma’nâ-yı İşâretî” ve “Lema” başlıkları altında tasnif ederek açıklamıştır.

“el-Lügat” başlığı altında kelimelerin sözlük anlamını, telaffuz biçimini, veznini, hangi baptan olduğunu açıklamış; okuyucu için anlamı bilindik olduğunu düşündüğü kelimelerin ise “Lügat-i sâire ma’lûm” diyerek geçmiştir. Lügat başlığı altında verilen bilgiler Bûrînî'nin şerhinden alınarak Türkçeye tercüme edilmiş açıklamalardır. Hatta bazı yerlerde Arapça ibareler tercüme dahi edilmeden olduğu gibi aktarılmıştır. “el-İrâb” başlığı altında cümle bilgisi, teşbih, istiare, iştikak ve cinas gibi söz ve mana sanatları ele alınmıştır. Lügat kısmında olduğu gibi irap kısmında da bazı ekleme ve çıkarmalar dışında Bûrînî’den istifade edildiği görülmektedir. Dolayısıyla Bûrînî tarafından lügat ve irap ile ilgili iç içe verilen bilgiler, Alâiyevî tarafından tasnif edilerek ayrı başlıklar hâlinde tercüme edilmiştir. “Ma’nâ-yı Lügavîsi” başlığı altında, beyitler zahiri manaya göre tercüme edilip nesre çevrilmiştir. Buradaki yorumların çoğu Kayserî’nin şerhinden tercüme edildiği görülmektedir. “Ma’nâ-yı işâretî” başlığı altında, beyitte geçen kelimelerin işaret ettiği tasavvufi manalardan hareketle beyitler yeniden açıklanıp yorumlanmıştır. “Lem’â” başlığı altında, beyitlerin tasavvufî açıklaması yapılmıştır. Buradaki açıklamaların çoğu ise önceki şerhlerden yapılan alıntı ve tercümelerden oluşmuştur. Bunlardan en önemlisi Kayserî’nin şerhidir.

Alâîye, Kur'an ve hadisin yanı sıra İsmâil Hakkı Bursevî’nin Ruhû’l-Beyân’ından, Attâr’ın Mazharu’l-Acâib’inden, Mevlânâ’nın Mesnevî’sinden, İbnü’l-Fârız’ın Tâiyye kasidesinden ve bazı Arapça, Farsça ve Türkçe şiirlerden verdiği örneklerle eserini zenginleştirmiştir. Bütün bunların neticesinde eserde, Arapça ve Farsça kelime ve kurallar ile tasavvufî unsurların yoğun kullanıldığı bir dil ve üslup meydana gelmiş, bu da eserin anlaşılmasını zorlaştırmıştır.

Safer 1304/Ekim-Kasım 1886 tarihinde tamamlanan eser, müellifin vefatından sonra 1310 yılında Matbaa-i Osmâniye’de basılmıştır. Eser, İnce'nin (2018) doktora çalışması içinde incelenip eserin metni ortaya konulmuştur.