16. yüzyıl şairlerinden Gubârî mahlasıyla şiirler yazan Abdurrahman Efendi’nin (ö. 974/1566) Kâbe ve hac ibadetini anlattığı eser. Mesnevi nazım şekli ve aruzun “fâʻilâtün fâʻilâtün fâʻilün” kalıbıyla kaleme alınan Kaʻbe-nâme, 3213 beyitten müteşekkildir. 963/1556 yılında Mekke’de tamamlanan eser, devrin padişahı Kânûnî Sultan Süleyman (ö. 1566)’a ithaf edilmiştir. Gubârî, bu eseri Mekke’de bulunduğu esnada Kânûnî’nin Kâbe’yi tamir ettirmesi üzerine tanzim etmiştir. Şairin kalemine hitap ederek başladığı Kâbe-nâme’de, Kâbe’nin sahip olduğu özellikler; hac ve umre ibadetlerinin hikmetleri; Hz. Peygamber, dört halife ve Kânûnî’ye methiyeler; dünyadaki gafiller, hacılar, gaziler ve tacirlerin gibi bazı zümrelerin sahip olduğu belli başlı özellikler; Kâbe’nin inşası, geçirdiği tadilatlar ve sahip olduğu önem gibi konular ele alınmıştır. Gubârî, Kâbe-nâme’yi tahkiyevî bir üslup, samimi bir eda ve sade bir dille kaleme almıştır. Lirizm ve şairin içinde bulunduğu coşkun ruh hâli, eserin birçok yerinde beyitlere sirayet etmiştir.

Eserin mevcut üç nüshası bulunmaktadır (TDK Kütüphanesi A. 398, Üsküdar Selim Ağa Kütüphanesi Kemankeş Nr. 223, Manisa İl Halk Kütüphanesi Çaşnigir Nr. 4952). Bu üç nüshadan hareketle eser üzerinde iki adet yüksek lisans tez çalışması yapılmıştır (Karadağ 1999, Gül 2006).

Şairin biyografisi için bk. “Gubârî, Abdurrahman Efendi”. Türk Edebiyatı İsimler Sözlüğü. http://teis.yesevi.edu.tr/madde-detay/gubari-abdurrahman-efendi.