Halîmî’nin 862/1457-58’de tamamlayıp Fâtih Sultan Mehmed’e sunduğu tıbba dair Farsça mesnevi. Osmanlı Müellifleri’nde (Yavuz ve Özen 1972: 321) eserin adı Ḳâsımiyye olarak geçmektedir. Gülşen-i Zîbâ, 7740 beyit olup aruzun “fâ’ilâtün fâ’ilâtün fâ’ilün” kalıbıyla yazılmıştır. Mesnevi “Tabî'iyyât”, “Maraz” ve “Zarûriyyât” adlı üç genel bölümden oluşmaktadır (Uzun 2005: 6). Müellif, eserin ilk bölümünde âlemin yaratılışı, mevsimler, tabiat olayları, gökyüzü ve bunlara bağlı olarak insanın günlük hayatı, beslenmesi, yaşam koşullarının nasıl olması gerektiği ve nelere dikkat etmesi lazım geldiği konularını ele almıştır. İkinci bölümünde bütün hastalıklar ile -kısmen de olsa- tedavi yöntemleri üzerinde durmuştur. Üçüncü bölümünde de alternatif tıp yöntemlerini işlemiştir. Arapça, Farsça, Türkçe, Yunanca ve Süryanice terimler içeren eser, içerdiği terim ve terminoloji ile döneminin tıp dünyası hakkında bilgi vermesi bakımından önemlidir (Vural 2018: 15-18). Gülşen-i Zîbâ'nın, Amasya Dârüşşifâsı için Şerefeddin bin Ali bin Hâcı İlyâs Sabuncuoğlu tarafından 866/1461-62’da nesih hattıyla istinsah edilen bir nüshası Süleymaniye Kütüphanesi Fâtih Nu. 3639’da kayıtlıdır (Erkan 1997: 342).

Eser üzerine Emine Vural yüksek lisans tez çalışması yapmıştır (2018).

Şairin biyografisi için bk. "Halîmî, Lütfullâh". Türk Edebiyatı İsimler Sözlüğü. http://teis.yesevi.edu.tr/madde-detay/halimi-lutfullah