Vâhidî'nin Farsça kaleme aldığı Gül ve Bülbül'ün aşkını konu alan sembolik nitelikte manzum-mensur hikâye. Eser, "Der Beyân-ı Sebeb-i Te'lîf-i Risâle-i Gül ü Bülbül" başlıklı kısımda yazarının da belirttiği üzere bir risâledir.  Büyük kısmı nesir olan eserin başında padişah övgüsü niteliğindeki Sultân bin Sultân es-Sultân Selîm Hân sunuşu ve sonundaki tahrîren fî gurre-i recebü'l-mürecceb min-şuhûr-ı sene seb‘a vü ‘işrîn ü tis'a mi'e (927/1520) tarih bildiriminden Yavuz Sultân Selîm (ö. 1520)'in saltanatının son zamanlarında yazıldığı anlaşılır.

 ‘Attâr'ın Bülbül-nâme'si ile yazarı bilinmeyen Bülbül-nâme'nin etkileri sezilen Gül ü Bülbül’ün konusu kuşların Bülbül hakkındaki şikâyetleri ve Bülbül'ün cevabıdır ancak eserin tamamı bu konuya tahsis edilmemiştir. Eserin baş tarafında yazılış sebebi ile yazarın, gülşenin, Gül ve Bülbül'ün hallerinin okuyucuya sunuluşu yapılmış, kuşlarla bülbülün hikâyesi risâlenin yarısına yakın bir kısmında işlenmiştir. Gül’ün Bülbül’ü küçümser nitelikteki sözlerine Bülbül’ün soyunu da beyan ederek verdiği cevap eserin en dikkat çekici kısmı olarak nitelenebilir (Konu özeti için bk. Fazlî'nin Gül ü Bülbül'ü). 

Gül ü Bülbül'de söylem sanatlı olmayıp anlaşılır bir niteliktedir. Risâlenin dilinin anlaşılır olmasında yazarının Türk olmasının etkisi büyüktür. Risâlenin yazarı Vâhidî Türkçe düşünüp Farsça kısa ve orta uzunlukta cümlelerle eserini oluşturmuş böylelikle anlaşılır dilde Farsça bir eser ortaya çıkmıştır. Eserde latife, hikâyet ve kıssa başlıklı kısımlar ile aradaki şiir ve beyitler manzum, diğer kısımlar mensurdur.

Ta‘lîk hatla yazılmış 15 satır ve 14 varaklık (28 sahife) Gül ü Bülbül üzerine yapılmış herhangi bir çalışma bulunmamaktadır.