Refî-i Kâlâyînin Osmanlı manzum sözlük geleneğini takip ederek yazdığı manzum lugat.  Mehmet Süreyya, Sicill-i Osmanî'de şairin Dîvân'ından başka Ermenice Lügati’ni de anarak esere önem verdiğini de gösterir (1311: 413). Toplam 78 beyit olan eser,  Türkçe ve Ermenice yan yana olma üzere iki dillidir. 

Manzumede belli bir sıra gözetmeden kelimelerin sırayla Türkçesi ve Ermenicesi karşılıklı olarak anılır. Başlangıçta da "tanrıya asvas kiristos didiler peygambere" dizesiyle tanrı ve peygamber gibi iki dinî kelime verilerek başlanması geleneğe uygun hareket edildiğinin göstergesidir. Manzumenin sonunda Kâlâyî böyle bir sözlük yazmakla birlikte kendisinin Ermeni olmadığını söyleme gereği duyar.

Osmanlı sözlük geleneğinde manzum sözlükler genellikle Türkçe, Arapça; Türkçe, Farsça ve elsine-i selase denilen Arapça, Farsça, Türkçe ile üç dilde yazılmaktadır. Fevzi'nin Tuhfetü'l-Uşşâk adında Türkçe-Rumca ve Yusuf Halis'ın Miftah-ı Lisan  adında Türkçe-Fransızca manzum sözlüğünün dışında farklı bir dil olan Ermenice ile yazılan eldeki tek manzum sözlüktür. Ayrıca eldeki dokuman ile Batı Anadolu'daki 19. yüzyıl Ermenice konuşma dilini de kayıtlara geçmiştir (Dankoff  1996: 21)

Ermenice-Türkçe Lugat, dört nüshadan yararlanılarak Dankoff, Robert, A. Turgut Kut ve J.J.S Weitenberg tarafından Amerika'da bastırılmıştır (Dankoff 1996: 199).  

Şairin biyografisi için bk. "Refî-i Kâlâyî". Türk edebiyatı İsimler Sözlüğü. http://teis.yesevi.edu.tr/madde-detay/refii-kalayi