Âgâh’ın şiirlerde yerine göre lirik yerine göre didaktik bir hava vardır ve akıcı, canlı, söz sanatlarıyla zenginleştirilmiş bir anlatım hâkimdir. Ayrıca Sebk-i Hindî ve hikemî tarzın izlerine rastlanır. Hikemî tarzın etkisinde kalarak yazdığı şiirlerinde yaşadığı dönemin, karakterinin özellikle de aynı edebî tarzı paylaştığı ve üstat olarak kabul ettiği Nâbî’nin etkisi görülür. Ayrıca Âgâh’ın Dîvânı’ndan nazirecilik geleneğinin önemli temsilcilerinden (Akpınar 2007: 446) biri olduğu anlaşılmaktadır. O, Dîvân’da en fazla Nâbî’nin (ö. 1712) şiirlerini tanzir etmiştir. Ayrıca Muhibbî (ö.1566) ve Hâlet-i Gülşenî (ö.1581)’nin yanı sıra Sebk-i Hindî tarzının önde gelen isimlerinden Nâ’ilî (ö.1666), Fehîm-i Kadîm (ö.1647) ve Cevrî (ö.1654)’nin şiirlerine de nazireler yazmıştır. Âgâh’ın nazireciliği, daha çok Âmid’de kendisinin başında bulunduğu edebî toplulukta yer alan şairler etrafında şekillenmiştir. Bu şairler genellikle birbirlerinin şiirlerini tanzir etmiştir. Özellikle muasırı ve yakın dostu Vâlî (1688-1738) ile birbirlerine çokça nazire söyledikleri görülür. Şairin şiirlerini tanzir edenlerin büyük bir çoğunluğu yine Âmidli olan isimlerdendir (Alî Emîrî 1327: 25-31). Ona nazire söyleyen şairler arasında; Hamdî (ö.1703), Râmiş (ö.1708), Burusalı Resîm (ö.1717), Emîrî-i Âmidî (ö.1725), Mûcib Kemâlî-i Âmidî (ö.1727), Hâsım-ı Âmidî (ö.1738), Hâmî (ö.1747), Kâmî-i Âmidî (ö.1767), Lebîb (ö.1768), ‘Âzmî-i Âmidî (ö.1831), Rızâ-yı Âmidî (ö.1855), Zihnî-i Âmidî (d.1858) vs. sayılabilir.

Türkçe Dîvân’ın 4'ü şiir mecmualarında olmak üzere 20 nüshası tespit edilmiştir (Nüshalar için bk. Akpınar 2006; Akpınar 2017). Eser üzerine bir doktora tezi hazırlanmış (Akpınar 2006) ve e-kitap olarak da yayımlanmıştır (Akpınar 2017).

Şairin biyografisi için bk. “Âgâh, Hacı Hâfız Mehmed Bulak”. Türk Edebiyatı İsimler Sözlüğü. http://teis.yesevi.edu.tr/madde-detay/agah-haci-hafiz-mehmed-bulak