Süleymân Senîh’in şiirlerini ihtiva eden matbu eseri.  Dîvân’da 30 kıt'a, 9 muhammes, 8 kaside, 9 nazm, 10 müseddes, 2 murabba, 3 terkib-bend, 3 terci-bend, 12 tahmis, 1 müsemmen, 5 tesdis, 67 tarih, 1 bahr-i tavil, 199 gazel, 1 müstezad, 22 şarkı, 7 rubai, 14 matla, 19 müfred bulunur (Okyay 2005: 14). Nazım türleri açısından bakıldığında Dîvân’da 5 münacat, 6 na't, 22 methiye ve 9 mersiye olduğu görülür. Okyay bu nazım türlerinin klasik dönemdekinden farklı olarak konu çeşitliliğine sahip olduğunu söyler (2005: 14).

Dîvân’da kullanılan dil özellikle münacat, na't ve methiyelerde ve tarih kıtalarında ağır olmasına rağmen şarkılar, mersiyeler ve gazeller bölümünde oldukça sadedir. Eserde yer yer mahalli özelliklere ve halk deyişlerine rastlanır. Eserin edebî kıymet açısından hem önceki yüzyıllarda hem de yazıldığı yüzyılda tertip edilen divanlardan geri kaldığını ifade eden Okyay, Mevlevi olmasına karşın Senîh’in Bektaşi tarikatına özgü olan Ehl-i Beyt sevgisi ile Kerbela Vakasını oldukça yoğun olarak işlenmesini, eserde en çok dikkati çeken şey olarak görür. Ayrıca eserde müşterek gazellere yer verilmesini, halk şiirine özgü pek çok kullanımın bulunmasını da eseri orijinal kılan yönler arasında değerlendirir (2005: 252).

1275/1859’da Takvimhane-i Âmire Matbaa’sında Muhammed Lebîb nezaretinde basılan eserin sonunda Dîvân’ın basım tarihi için Fatîn ve Arafatlı Mustafa Enver Bey tarafından düşürülmüş iki tarih kıtası vardır. Esere dair bir yüksek lisans çalışması yapılmıştır (Okyay 2005).

Şairin biyografisi için bk. “Senîh, Süleyman”. Türk Edebiyatı İsimler Sözlüğü. http://teis.yesevi.edu.tr/madde-detay/senih-suleyman-senih