Emâlî kasidesinin Sâbir (d. ?/? - ö. ?/?) adlı/mahlaslı bir kişi tarafından kaleme alınan manzum tercümesi. Manzume; kütüphanelerde “Sâbir Pârsâ”, “Sâbirî” ve “Ûşî” şeklinde farklı kişiler adına kaydedilmiş olsa da inceleme yapıldığında Sâbir isminin/mahlasının mevcut nüshaların hepsinde ortak olarak yer aldığı görülmektedir. Ayrıca kütüphane kayıtlarında eser adı olarak “Tercüme-i Bed'i’l Emâlî”, “Kasidetü Bed'i’l Emâlî Tercümesi”, “el-Kasîdetü’l-Lâmiyye Tercümesi” ve “Subhatü's-Sıbyân” gibi farklı isimlerle karşılaşılmaktadır. Kastamonu İl Halk Kütüphanesi’nde 37 Hk 2055/14 demirbaş numarasıyla kayıtlı nüsha hariç tutulduğunda, kayıtlarda bulunan bu eser isimlerinin tamamının, manzumenin konusundan hareketle yapılmış adlandırmalar olduğu fark edilmektedir. Ancak Kastamonu nüshası incelendiğinde kütüphane kaydında “Subhatü's-Sıbyân” olarak yer alan ismin de aslında Subha-ı Sıbyân olarak yazıldığı görülmekte ve nüshanın 142a varağında derkenara yazılmış beytin içerisinde yer alan bu ibarenin, manzumeye yazarı tarafından özel olarak verilmiş bir isim olduğu anlaşılmaktadır (Güler 2022: 245).

Tespit edilebilen üç nüshasının karşılaştırılarak okunması ve nüsha farklarının da dahil edilmesi sonucunda manzumenin beyit sayısı 90’a ulaşmaktadır. Fakat mevcut nüshaların hiçbirinde beyit sayısıyla ilgili bir bilgi verilmemiştir. Mesnevi nazım şekliyle yazılmış olan eserde, aruzun hezec bahrine ait “mefâʻîlün mefâʻîlün feʻûlün” kalıbı kullanılmış ve manzume içerisinde de hem bahir adı hem de aruz kalıbı açıkça belirtilmiştir.

Besmele ile başlayan manzumede, besmeleden hemen sonra hamdele ve salvele ifadelerine yer verilmiş; ardından eserin, Emâlî’nin Türkçe tercümesi olduğu dile getirilmiştir. Bunlardan sonra manzumenin yazıldığı vezin belirtilmiş ve yazarın eserine verdiği isim zikredilmiştir. Giriş mahiyetindeki ilk 9 beyitlik bu bölümün ardından “Fî Beyâni’t-Tevhîd” başlığı altında Emâlî kasidesinin tercümesine geçilmiştir. Emâlî kasidesine ait beyitlerin tercümesi tamamlandıktan sonra yazar, okuyucuya bu manzumeyle itikadın tekmil edilmesi gerektiğini söylemiş ve cahilliğin özür olarak kabul edilmeyeceğini belirtmiştir. Son beyitte adını/mahlasını zikreden şair, hayır ile hatırlanmak istediğini ve ayıplarının affedilmesiyle mutlu olacağını dile getirerek manzumesini tamamlamıştır.