17. yüzyılın ilk çeyreğinde hayatta olduğu anlaşılan ve lügat ilminde yazdığı eserlerle hayli ihtisas sahibi bulunduğu anlaşılan Abdülcelîl b. Yûsuf'un manzum sözlük geleneğine uygun olarak kıt'alarla yazdığı tematik bir sözlüktür. Eser, 51 beyitten oluşan bir mukaddime ile başlar. “Besmele ile olınsa ibtidâ/Nâmı olur ibtidâ vü intihâ” beyti ile başlayan bu mukaddimede nazım ilk 22 beyitte besmele, hamdele, salvele ve razvele bölümlerini işler. Bu ilk bölüm "fâ’ilâtün fâ’ilâtün fâ’ilün" vezni ile yazılmıştır. “der Beyân-ı Sebeb-i Te’lîf” başlıklı ikinci kıt'a “mefâ’îlün mefâ’îlün fe’ûlün" kalıbı ile yazılmış olup yazar bu bölümde daha evvel Sükker-i Sâfî isimli manzum bir sözlük yazıp bunu yine kendisinin şerh ettiğini belirten Abdülcelîl b. Yûsuf, bu manzum lügatte de yedi bahir içinde birçok hayvanın künyesi ile sıradan insanların bilemeyeceği isimlerine yer verdiğini (buna binaen eserine Seb’atü Ebhur adını verdiğini; aynı şekilde eseri için Heft Ebhur isminin de uygun düşeceğini ifade eder. Mukaddime kısmından sonra başlayan asıl sözlük kısmı, beyit sayısı 6 ile 19 beyit arasında değişen 22 kıtadan oluşmaktadır (Yazar 2022).

Esere konu edilen hayvanlardan bazıları şunlardır: Geyik, bit, katır, serçe, fil, kurbağa, ayı, tavuk, at, karga, maymun, koyun, sinek, horoz, arslan, güve, papağan, kurt, manda, kirpi, tarla faresi, tavşancıl, kene, akrep, saksağan, yengeç, güvercin, sakangur, bülbül, sığırcık, kumru, şahin, kaplumbağa, kertenkele, deve kuşu, tavşan, boyunburan, karınca, anka, tavus, örümcek, turna, köpek, atmaca, kılıç, leylek, inci, hüdhüd, yılan, kelebek, doğan, kaplan, balık, sığır, kırkayak... (Fidan 2020: 380).

Seb'atü Ebhur'un müstakil bir nüshası elimize ulaşmamış olmakta birlikte yine nâzımı tarafından yapılan şerhinde metnin bütünü takip edilebilmektedir. Dolayısıyla mevcut durumda şerhi üzerinden sözlüğün metnini kurmak mümkündür. 

Şairin biyografisi için bk. "Celîlî, Abdü’l-celîl Efendi ". Türk Edebiyatı İsimler Sözlüğü. http://teis.yesevi.edu.tr/madde-detay/celili-abdulcelil-efendi