Şeyh Vefâ’nın manzum eseri. Bursalı Mehmet Tahir, Osmanlı Müellifleri’nde Sâz-ı İrfân’ın Şeyh Vefâ’ya nisbet edilmesinin yanlış olduğunu, eserin sonunda Bahrî mahlaslı bir şairin kayıtlı olduğunu belirtmiştir (Saraç 2016: 195). Abdülkadir Erdoğan ise eserin adının Sâz-ı İrfân olduğunu gösteren “Sâz-ı İrfân-ı Vefâ zâd-ı tarîkı evliyâ / Rûh-efzâ bâşed u kânûn-ı bezm-i enbiyâ ” beytini ve incelediği nüshanın ilk sayfasında müzehheb bir daire içinde kayıtlı Arapça başlıkta geçen Şeyh Vefâ ibaresini tanık göstererek eserin Şeyh Vefâ’ya aidiyetinde sorun olmadığını belirtmektedir ( 1941: 16-17). Eserin nüshaları Süleymaniye Kütüphanesi, İbrahim Efendi, nu. 652/2; Ayasofya, nu. 1851 ve 1853’te kayıtlıdır (Öngören 2006: 270).

Sâz-ı İrfân, “Tâ’iyye” adı verilen dört bölüme ayrılmıştır. Her bir bölümün başında kaside nazım şekli ile yazılmış bir manzume bulunmaktadır. Ardından hurûf-ı hecâ sırasına göre her bir harfle kaleme alınan rubailer yer almaktadır. Bu tertip her bölümde tekrar etmiştir. Metinde 4 kaside, 144 rubai ve bir temmet beyti mevcuttur. Eser, dinî içerikli şiirlerden oluşmaktadır. 

Avni Erdemir, Şeyh Vefâ'nın içinde Sâz-ı İrfân'ın da yer aldığı manzum eserlerinin inceleme ve tenkitli metninden oluşan bir doktora tezi hazırlamıştır (1999).

Şairin biyografisi için bk. “Vefâ, Şeyh Vefâ, İbnü’l-vefâ, İbn Vefâ, Vefâ-zâde, Ebu’l-Vefâ”. Türk Edebiyatı İsimler Sözlüğü. http://teis.yesevi.edu.tr/madde-detay/vefa-seyh-vefa-ibnulvefa-ibn-vefa