Dede Ömer Rûşenî’nin Divan’ında 26. sırada yer alan (Tavukçu 2005: 140, Aydemir 1990: 158) yedi beyitten oluşan “olmaz” redifli tasavvufi şiirin şerhi. Bu eserin varlığına ilk defa Sadık Yazar tarafından dikkat çekilmiştir (Yazar 2011: 652). İki nüshası bulunan eserin bir nüshası Milli Ktp. Yz. A. 637/3 numarada “Eş’âr” adıyla diğer nüshası ise Süleymaniye Ktp. Reşid Efendi 390 numarada “Şerh-i Ebyât-ı Ömer Rûşenî” adıyla kayıtlıdır. Eserin eldeki iki nüshası üzerine Büşra Kaplan tarafından bir yüksek lisans tezi hazırlanmıştır (2015). Eserin müellifi ise hakkında kaynaklarda bilgi bulunamayan İlâhî mahlaslı şârih bir şairdir (Kaplan 2020: 634-636).

Manzum ve mensur karışık bir halde kaleme alınmış bu şerhte klasik tertip hususiyeti olan besmele, hamdele ve salvele takip edildikten sonra “ammâ bâ’d” denilerek müellif kendisinden bahsetmiştir. Ardından şiirini şerh edeceği Dede Ömer Rûşenî’den bahsedip ona hem manzum hem de mensur biçimde övgüde bulunmuştur. Ardından, eserin sebeb-i telifinden bahsetmiş ve şerh edeceği metnin tamamını vermiştir. Daha sonra, sırasıyla beyitleri hem mensur olarak hem de o beyitlerin anlam çerçevesi dahilinde kaleme aldığı ve genellikle mesnevi formundaki şiir parçaları aracılığıyla manzum olarak şerh etmiştir. Hatime bölümünde, eserinin adını Rûşenî-nâme koyduğunu ve onu 878/1473-1474 yılında tamamladığını belirttikten sonra dua ederek eserini tamamlamıştır (Kaplan: 2015: 46-110). İlâhî’nin bu eseri şu anki bilgilerimize göre Anadolu sahasında Türkçe bir şiire Türkçe olarak yazılmış ilk şiir şerhi konumundadır (Kaplan 2020: 636).

Müellifin biyografisi için bk. “İlâhî”. Türk Edebiyatı İsimler Sözlüğü. http://teis.yesevi.edu.tr/madde-detay/ilahi-divan-sairi-sarih