17. yüzyıla ait, derleyeni belli olmayan şiir mecmuası. Derlenme tarihi belli olmayan mecmuada 17. yüzyıldan sonraya tarihlenen şiir bulunmadığından bu yüzyılda düzenlendiği söylenebilir. 69 varaktan oluşan eserde yer yer derkenarlarda şiirlere ve kısa açıklamalara yer verilmiştir.

Eserde 167 gazel, 6 kaside, 25 murabba, 5 muhammes, 3 müseddes, 8 müfred birer terkib-i bend olmak üzere toplam 216 şiir bulunmaktadır. Gazel nazım şeklinin ve aruzla yazılmış şiirlerin ağırlıklı olduğu mecmuada şekil özelliklerinden ziyade dinî-tasavvufi muhteva esas alınmıştır. Şiirlerden 158’i aruz, 58’i de hece ölçüsüyle yazılmıştır.

Mecmuadaki şiirlerden 9'unun kime ait olduğu bilinmemektedir. Geriye kalan şiirlerin çoğunluğu 13 ve 17. yüzyıllar arasında yaşamış ve tasavvufi kimliğiyle öne çıkmış Abdulahad Nûrî, Niyazî-i Mısrî ve Yûnus Emre gibi şairlere aittir. En çok şiiri bulunan şair, Abdulahad Nûrî’dir. 25. varaktan sonraki kısım tamamen bu şaire ayrılmıştır. Abdulahad Nûrî’nin divanındaki şiirlerin neredeyse tamamı mecmuada mevcuttur. Bu özelliğiyle mecmua âdeta bir divan nüshası özelliği göstermektedir. Abdulahad Nûrî’ye ait 112 gazel, 4 kaside, 22 murabba, 3 muhammes, 2 müseddes, 1 terkib-i bend ve 4 müfred toplam 148 şiiri bulunmaktadır. İkinci sırada 16 şiirle Yunus Emre, üçüncü sırada 12 şiirle Niyâzî-i Mısrî gelmektedir. Mecmuada şiiri bulunan şairler ve şiir sayıları şöyledir: Azîz Mahmûd Hüdâyî (2), Bağdatlı Rûhî, Eşrefoğlu Rûmî (6), Hamdî (9), Kaygusuz Abdal, Muhyiddîn Abdal, Nesîmî, Selâmî (2), Seyyid Nizâmoğlu, Sünbül Sinân (Sünbülî), Şemseddin Sivâsî (2), Talibî (2), Usûlî, Vehhâb (Vâhib Ümmî), Ümmî Sinân. 

Mecmua üzerine bir yüksek lisans tezi hazırlanmıştır (Tekin 2014).