Karabet Palamutyan tarafından düzenlenen ve içinde 81 adet fıkra ile 1 adet hikâye bulunan eser. Eserde yer alan latifeler çeşitli konulardadır. Bu konulardan evlilik ve kadın-erkek ilişkileri, sağlık ve meslekler ile ilgili durumlar daha çok tercih edilmiş ve komik özelliği bulundurmalarına özen gösterilmiştir. Kadın-erkek ilişkilerini içeren fıkralarda genellikle erkek tarafı kadına kıyasla ön planda tutulmuştur. Eserde, fabl özelliği taşıyan fıkralar da bulunmaktadır.

Eserin son sayfalarında bir tiryakinin Alaca Hamamı’nda başlayan hamam serüveninin Mahmud Paşa Hamamı’nda nasıl devam ettiğini içeren bir hikâye yer almaktadır. Alaca Hamamı’nda yıkanmaya başlayan tiryaki, dışarıdan geçen düğün halkına karışarak kendisini Mahmud Paşa Hamamı’nda bulur ancak orada bulunduğu fark etmez. Burada yıkandıktan sonra hamamcılardan bohçasını ister ama bohçası bir türlü bulunamaz. Bu hamamda çalışan bir zat Alaca Hamamı’nı ziyaret edince tiryakinin bohçasının orada olduğunu fark eder. Hamamcılar tiryakinin nasıl hamam değiştirdiğini anlayamazlar ve tiryakinin hâlen afyon etkisi olduğunu anlarlar.

Karabet Palamutyan, eserin kapağında, “câmi' ve mürettibi” olarak tanıtılır. Eserin sonunda Karabet Palamutyan tarafından kaleme alınan “Şuracıkta Bir İfâde” başlıklı bir son söz bulunmaktadır. Eserin "şâyân-ı takdîr" olmadığını belirten Palamutyan, Letâif Hazînesi’nin kalem tecrübesi olarak göz önüne alınmasını diler. Eseri halkın dikkatine sunduğunu ifade eden Palamutyan, hataların ve eksiklerin af ile karşılanmasını talep eder. Palamutyan eserde sade bir dil kullanımını tercih etmiştir. Eser, Bülent Bayram tarafından yapılan doktora tezinde yeni harfler ile yer almaktadır.

Eser, 1315 yılında İstanbul’da bulunan Asır Matbaası’nda 47 sayfa olarak basılmıştır. Derleme, İBB Taksim Atatürk Kitaplığı’nda 817 KAR 1315 H/1898 yer bilgisiyle kayıtlıdır.