Divan şiirinin başlangıç dönemi şairlerinden Yahyaoğlu mahlaslı şairin eseri. Dîvânçe'nin bilinen tek nüshası Medine Şeyhülislam Arif Hikmet Bey Kütüphanesi’nde 251/811 katalog numarasıyla kayıtlı Mecmû'a-i Devâvîn adlı yazmanın içindedir (Ersoy ve Ay 2017: 56). Yazmada 14. ve 15. yüzyıl şairlerinden Şeyhî (ö.1431), İvazpaşazâde Atâyî (ö.1437), Hoca Dehhânî (ö.1401’den önce), Ahmedî (ö.1421-1413), Hassan (ö.15.yy’ın başı), İznikli Hümâmî (ö.15.yy’ın ilk yarısı) ve Ahmed-i Dâî (ö.1421’den sonra)’nin şiirleri mevcuttur. Yahyaoğlu Dîvânçesi, nüshanın 58b-73b varakları arasında derkenara gayr-ı müretteb bir şekilde sıralanmıştır. Dîvânçe'deki şiirler ve eserin bulunduğu yazma nüshanın tavsifi, ilim dünyasına bir makale ile tanıtılmıştır (Ay Say 2021: 11-63). Buna göre yazma nüshada 51 şiir bulunmaktadır. Bu sayı, şairin Dîvânçe'sinde olmayıp da daha evvel Mecmû'atün-Nezâ'ir (Canpolat, 1995: 63, 126, 129, 202) ve Câmi'ü’n-Nezâ'ir (Ertek Morkoç 2003: 82, 1216) isimli nazire mecmualarında yayınlanan üç şiiriyle 54’e ulaşır. Şiirlerin tamamı gazel nazım biçimiyle ve aruz ölçüsüyle yazılmıştır. Gazellerin beyit sayısı 5-7 arasında değişir. 15. yüzyıl Eski Anadolu Türkçesi dil ve imla özelliklerinin görüldüğü şiirler Arapça, Farsça tamlamalar yönünden de oldukça sadedir. Gazellerde işlenen ana tema beşerî aşktır. Şair, iki gazelinde sûfiyâne bir tavırla “gönül”ü tarif eder, dünya sarayının fânî, ahiretin bâkî olduğunu hatırlatır. Yahyaoğlu’nun şiirleri devrin şairleri tarafından da beğenilmiştir. “Sakındugumdan ol yâri yavuz gözden yavuz dilden” mısraıyla başlayan gazeline "Hassân (II. Murâd devri), Nebî (ö. ?), Rahîmî (ö. ?), Zeynî (ö. ?), Kerîmî (ö. ?), Nücûmî (ö. ?) ve Ömer (Ömer bin Mezîd) (15.yy)"  birer nazire yazmışlardır (Canpolat 1995:126).

Şairin biyografisi için bk. "Yahyaoğlu". Türk Edebiyatı İsimler Sözlüğü. http://teis.yesevi.edu.tr/madde-detay/yahyaoglu