Daha çok manzum Selim-nâme'siyle tanınan Bitlisli Şükrî’nin diğer şiirlerini içeren eseri. Bilinen tek nüshası, Dulkadiroğulları’nın son yöneticisi Şehsüvaroğlu Ali Bey’in mahdumu Üveys Bey’in isteği üzerine 16. asrın ilk çeyreğinde hazırlanan bir mecmuada (Berlin Devlet Kütüphanesi, Ms. or. oct. 3419) yer almaktadır. Mecmua, kütüphaneye 1931’de Osman Reşer (1883-1972) tarafından satılmıştır.

Şairin Selîm-nâme'sini de ihtiva eden söz konusu mecmuayı bizzat kendisinin tertip etmiş olması muhtemeldir. Mecmuanın 99b-129b varakları arasında Şükrî'nin 129 gazeli ve iki rubaisi bulunmaktadır. Gazellerin dörtte üçünden fazlası fâ‘ilâtün fâ‘ilâtün fâ‘ilâtün fâ‘ilün (94 gazel) vezni iledir. 

Şükrî’nin yaşadığı dönemde, hatta sonraki asırlarda Nevâyî tesiri Anadolu ve Osmanlı sahasında diridir. Hem Selîm-nâme adlı eserinde hem diğer şiirlerinde Ali Şîr Nevâyî tarzında Türkçe şiir nazmettiğini söyleyen Şükrî de Anadolu topraklarında Nevâyî üslûbunu canlı tutmaya çalışan şairlerdendir. Dîvânçe'de dönemin dilinden farklılaşan, Çağatay Türkçesinden alınmış kelimeler dikkati çekecek düzeydedir. Her ne kadar Şükrî, Türkçe kaleme aldığı eserlerinde Nevâyî’ye öykünmekteyse de zaman zaman içinde bulunduğu ortamın dilini de kullanmaktadır. Dolayısıyla Şükrî, dönemi ve coğrafyası için yapay bir örnek sunmuş gibidir. Dilin dışında şiirlerin söylenişinde de Nevâyî etkisi barizdir. Nevâyî tesirinden bağımsız olarak değerlendirilirse Şükrî'nin şiirlerinde duru ve etkileyici bir anlatıma sahip olduğu söylenebilir.

Divançe, Güler Doğan Averbek tarafından yayımlanmıştır (2020). 

Şairin biyografisi için bk. "Şükrî, Molla Şükrî". Türk Edebiyatı İsimler Sözlüğü. http://teis.yesevi.edu.tr/madde-detay/sukri-molla-sukri