Halvetî şeyhlerinden olduğu bilinen Abdullah Sıdkî Efendi'ye (d. 1099/1687-1688 - ö. 1172/1758-1759) ait şiirlerin şairin oğlu tarafından bir araya getirildiği eser. Asıl adı Abdullah olan Sıdkî'nin öğrenimi hakkında yeterli bilgi olmamakla birlikte, Halveti şeyhlerinden Hasan el-Ünsî’den ders aldığı ve imamlık yaptığı bilinmektedir. Dîvân’ın giriş kısmındaki bilgilerden hayatının bir bölümünü gurbette (Kırım’ın Kefe şehri) geçirdiği anlaşılan şair, 1172/1758-1759 senesinde vefat etmiştir. Kabri, İstanbul’da Koca Mustafa Paşa Camisi haziresindedir.

Milli Kütüphanede tek nüshası (06 Mil Yz A 6168) bulunan eser kısmen harekelidir. Dîvân’ın, şairin ölümünden sonra oğlu İsmail tarafından tertip edildiği eserin girişine yine onun eklediği bilgilerden anlaşılmaktadır. Dîvân'ı tertip eden  oğlu önce kasideleri daha sonra harf sırasına  göre  gazelleri yazmıştır. Gazellerden sonra ise Dîvân’ı elinden geldiğince ve harf sırasına göre tertiplediğini, kalan şiirleri de eserin sonuna kaydettiğini söyleyerek bir adet murabbaya yer vermiştir. 8b numaralı sayfada yer alan 11. kasidenin makta beytinin ikinci mısrası eksiktir. Sayfanın sonunda yer alan ayak (reddade) takip eden sayfaya uymamaktadır. Dolayısıyla eserin bir bölümünün eksik olması muhtemeldir.

Dîvân'ın neşrinde ikisi münacat, ikisi naat türünde olmak üzere 14 kaside ile 135 gazel ve bir murabba yer almaktadır (Akgül 2011). Eserin en büyük bölümünü oluşturan gazeller genellikle beş beyitten müteşekkildir; fakat eserde altı, yedi hatta yirmi beyitten oluşan gazeller de mevcuttur. Dîvân'daki toplam beyit sayısı 1049’dur.

Abdullah Sıdkî Dîvânı’nda şairin dilinin çok sade olmadığı, Arapça ve Farsça terkiplerin sıklıkla kullandığı, ayetlerden ve hadislerden doğrudan iktibaslar yapıldığı, konuşma dilinden söylemler ile atasözleri ve deyimlere daha az yer verildiği görülmektedir. Bir tarikat şeyhi olmasının bunda etken olduğu düşünülse de Sıdkî’nin Dîvân’ında kullandığı dörtlü ve beşli Farsça terkipler ile ayet ve hadislerden yaptığı doğrudan iktibaslar dilini yer yer ağırlaştırmıştır denebilir.

Eser, Ahmet Akgül tarafından yüksek lisans tezi olarak hazırlanmış (2011), daha sonra aynı yazar tarafından üzerine bir makale yazılmıştır (2018).