Necîb’in şiirlerini ihtiva eden eseri. Dîvân’ın bilinen tek nüshası İstanbul Büyükşehir Belediyesi, Atatürk Kitaplığı K. 169 numarada kayıtlı müellif nüshasıdır. Kasidenin bulunmadığı Dîvân’da 73 gazel, 13 matla, 11 müfred, 34 kıt‘a, 5 tahmis, 1 mesnevi ve 6 rubâî-tuyuk benzeri manzume bulunmaktadır (Yılmaz 2019: 37-50). Dîvân’daki şiirlerin sevgili-âşık-rakip üçgeninde yazıldığı söylenebilir. Necîb’in şiirlerinin odağında beşerî sevgi/sevgili vardır. Bu sevgili, şiirlerinin büyük çoğunluğunda geleneğin çizdiği çerçeve içerisindeki benzetme ve hayallerle “ulaşılamaz” olarak tasvir edilse de; 18. asırdaki zihniyet değişimine bağlanabilecek nedenlerle Necîb’in bazı beyitlerinde çerçevenin dışına çıkıp sevgiliyle kavuştuğu, onunla tenhaca Hisar’da buluşup gezintiye çıktığı da görülür. Bazı beyitlerde ise sevgilinin âşıklarını davet ettiği ya da âşıkların davetlerine icabet ettiği görülür. Sevgiliden sonra ise rakip, bir çatışma unsuru olarak onun şiirlerinde önemli bir yer tutar. Sevgiliye ulaşma konusunda önündeki en büyük engel olan rakip ile çoğu zaman çatışan âşığın, bazen onun varlığını kabul ettiği ya da sevgiliyle olan yakınlaşması noktasında ona karşı kayıtsız kaldığı görülür (Yılmaz 2019: VI).

Suyolcu-zâde Necîb’in Dîvân’ı Yılmaz tarafından 2019 yılında  yayımlanmıştır.

Şairin biyografisi için bk. “Necîb, Suyolcu-zâde Mehmed Necîb Efendi”. Türk Edebiyatı İsimler Sözlüğü. http://teis.yesevi.edu.tr/madde-detay/necib-suyolcuzade-mehmed-necib