Lâmi’î Çelebi’nin şiirlerini ihtiva eden eseri. Lâmi’î Çelebi, Dîvân'daki şiirleri, divan tertip geleneğinden farklı olarak, nazım şekillerine göre tasnif etmiş; beş bölüme ayırmış ve bölümleri ‘defter’ ismiyle başlıklandırmıştır. Buna göre Dîvân, dibâce (önsöz), kasâid, terci’ât, murabba’ât, muhammesât, gazeliyyât, müteferrikât ve mesneviyyât şeklinde tanzim edilmiştir. Dîvân'da 3’ü Farsça olmak üzere 29 kaside, 7 terci-bend, 3 terkib-bend, 6 murabba, 2 muhammes, 1 aşriyye, 3 kıt’a, 556 gazel,  9’u Farsça olmak üzere 35 tarih manzumesi, 34 kıt’a, 18 lügaz, rubai ve müfredler vardır. Dîvân'ın bazı nüshalarında yer almamakla birlikte son defterde "Der-Ba’zı mesneviyât" başlığı altında iki mesnevi de vardır. Birinci mesnevi 638 beyitlik Bursa şehrengizi, ikinci mesnevi; ‘nâme-i nâmdâr-ı garrâ der-vasf-ı ân-ı dilârâ’ başlığı ile Hayret-nâme olarak da bilinen ve müstakil nüshaları da bulunan, sevgilinin güzellik unsurlarını ele alan manzumedir. 

Lâmi’î Çelebi, Dîvânı’nın önsözünde şiir hakkında uzun açıklamalarda bulunduktan sonra, şiir söylemenin faziletinden ve İslâm düşüncesindeki şiir telakkisinden bahsederken, bir yandan genel ve teorik olarak şiirin, şairin reddini veya küçümsenmesini önlemeye, onun değer ve önemini anlatmaya ve onu betimlemeye çalışır. Daha sonra İslam din ve toplumunca kabul edilecek bir şiir ve şairin sınırını çizme ve ölçüsünü vermeye çalışır (Tolasa 1979: 392). Lâmi’î Çelebi, burada ayrıca şiirde kullanılan bazı kelime ve kavramların, gerçek anlamları olarak ileri sürdüğü tasavvufi anlamlarını vermeye çalışmıştır. Şair, kırktan fazla ve düzensiz bir biçimde verilen bu kelime ve kavramların, burada verilen karşılıklarının tek ve kesin olmadığını ve başka anlamlar yüklenebileceğinin de altını çizer. Lâmi’î Çelebi’nin dibâcesi hem içerik zenginliği hem de hacmi bakımından büyük bir önem arz etmektedir. Lâmi’î Çelebi dibâceden sonra, yaptığı tasnife uygun olarak divanını tertîp etmiştir. Hemen bütün defterlerin başında sırasıyla ‘tevhîd’, ‘na’t’, padişahları ve devlet ricâlini övdükten sonra şair, defterlerin muhteviyatına uygun şiirleri sıralamıştır.

Lâmi’î Çelebi'nin divanındaki kasidelerin bir kısmı II. Bâyezid (ö. 1512)’e, Yavuz Sultan Selim (ö. 1520)’e, Kanuni Sultan Süleyman (ö. 1566)’a, Ali Paşa ve Kazasker Ali Çelebi’ye yazılmış medhiyeler olmakla birlikte bir kısmı da nasihat-nâme türündedir. Şairin musammatlarının ağırlıklı olduğu bölümde mensur olarak tasavvufla ilgili görüşleri ve dokuz beyitlik bir gazelin her bir beytini ele alarak onları derviş zihniyeti ile açıklamaları da yer almaktadır. Şair, gazellerinde klasik aşk terennümlerinin yanı sıra fikri konulara (ölüm, metafizik, tasavvuf), yaşadığı muhitin güzelliklerine yer vermiştir. Lâmi'î'nin şairlik yeteneği hakkında olumlu kanaatleri olmayan Gibb, üslubunun "nispeten basit, açık" olduğunu  ve "tasvirimsi hayaller"in dikkat çektiğini ifade eder (Gibb 1999: 30).

Eser üzerine, Dîvân'ın son bölümündeki mesneviler hariç olarak Hamit Bilen Burmaoğlu tarafından doktora tezi hazırlanmıştır (1983).

Şairin biyografisi için bk. "Lâmi'î Çelebi, Mahmûd b. Osmân". Türk Edebiyatı İsimler Sözlüğü. http://teis.yesevi.edu.tr/madde-detay/lamii-celebi-mahmud-osman