Klasik Türk şiirinin son hamse sahibi sayılan Subhî-zâde Feyzî’ye ait olan mesnevi. Aşk-nâme, Dîvân ve dört mesnevinin bulunduğu külliyatın 202b-246a varakları arasındaki son eserdir. 1100 beyitten oluşan eser, 1123 /1711'de kaleme alınmış ve hatimede belirtildiğine göre iki haftada tamamlanmıştır.  Eserin konusu ilahî aşktır. 

Mesnevi, “tevhîd”, “na’t”, “mi’râc”, “münâcât”, “sebeb-i te’lif” bölümleri ile başlar. Daha sonra 40 beyitlik “ İ’tizâr-ı Dil-i Zâr” bölümü gelir. Bu faslın ardından “Sıfat-ı Aşk” , “Sıfat-ı Âşık”, “Sıfat-ı Ma’şûk”, “Sıfat-ı Aşk-ı Mecâz”, “Sıfat-ı Sâkî”, “Sıfat-ı Meclis”, “Sıfat-ı Mutrib”, “Sıfat-ı Nev-bahâr”, “Sıfat-ı Subh”, “Sıfat-ı Şeb”, “Sıfat-ı Vuslat”, “Sıfat-ı Gerdiş-i Gerdûn”, “Sıfat-ı Ahvâl-i Zamâne”, “Sıfat-ı Sabr”, “Kasemiyyat” başlıklarını taşıyan asıl bölüme geçilir.  Eser, 60 beyitlik “Hâtime-i Manzûme-i Aşk-nâme” başlıklı bölümle sona erer. Bu bölümde şair, eserinin benzersizliğini vurgulayarak cahil müstensihlerin elinden Allah’a sığınır,  hata ve noksanları için okuyucunun affını istirham eder.

Feyzî’nin şairliği, tezkirelerde nazikâne, külfetsiz gibi sıfatlarla nitelenmekle birlikte, mesnevileri sanat bakımından zayıftır. Agâh Sırrı Levend, mesnevilerin hepsini düşünce bakımından oldukça cılız ve ifade bakımından da kusurlu bulur (1955: 143-152). Şairin, Heft-Seyyâre isimli mesnevisi bir tarafa bırakılırsa Mir’ât‑ı Sûret‑nümâ, Safâ‑nâme ve Aşk‑nâme mesnevilerinde Atâyî'nin Sâkî‑nâme'sini örnek aldığı söylenebilir (Arslan 1999: 41).

Eser, Topkapı Sarayı Müzesi Kütüphanesi Revan Kitaplığı 801 numarada kayıtlıdır. Aşk-nâme üzerine bir yüksek lisans tezi (Altay 1998) ve Hamse Külliyatı üzerine ise bir doktora tezi (İspirli 1997) hazırlanmıştır. Ayrıca Hamse, Mehmet Arslan tarafından yayımlanmıştır (1999).

Şairin biyografisi için bk. “Feyzî, Subhî-zâde”. Türk Edebiyatı İsimler Sözlüğü. http://teis.yesevi.edu.tr/madde-detay/feyzi-subhizade