Abdülkerim Hadi’nin üçüncü şiir kitabı. Edebiyat tarihlerinde neredeyse ismine rastlamadığımız Abdülkerim Hâdi, Tanzimat edebiyatı ile Servet-i Fünûn edebiyatı arasında yetişmiş, Mehmet Kaplan’ın Ara Nesil olarak adlandırdığı dönemin yenilikçi yazar ve şairlerindendir.

Aheng-i Sürûr, 1316/1898 yılında Maarif Nezâret-i Celilesi’nin ruhsatıyla İstanbul Asır Matbaası’nda basılır. Kırk sekiz sayfadan oluşan eser Abdülkerim Hâdi’nin Selanik’teki Asır Gazetesi’nde ve Bursa’daki Fevâid mecmuasında çıkan şiirlerini ihtiva eder. Aheng-i Sürûr, üç sayfalık bir mukaddime ile başlar. Şair mukaddimenin ilk sayfasında eseriyle ilgili düşüncelerini şu şekilde ifade eder: “Bu ikinci mecmua-i eşarım… O geçmiş sihirleri, günleri, geceleri başka bir renkte başka bir şekilde gösterir; yâdıma getirir. Bunun içindir ki Gözyaşlarım’ı okurken tesirler içinde bir safa duyarım. Bunu Aheng-i Sürûr’u okurken yine o tesirleri duyarım. Lakin o safaları duymamda birtakım müphem hüzünler fikrimi, ruhumu istila eder.”

Şair, eserin mukaddimesinde çağdaşlarında olduğu gibi his ve onun şiirlere yansıması üzerinde durur. Aheng-i Sürûr’un içerisinde sırasıyla; Bir Kız, Mezar Başında, Çocuk, Terâne, Ferdâ-yı Visâl, Yâd Et, Güzel, Fevkinde, Başlıksız Bir Şiir, Bir Kuş, Tahmis, Kitâbe-i Teessürden, Kalmıştır Redifli Gazelden, Şarkı, Gözler, Şarkı, Nevha-i Yetimâne başlıklı manzumeler yer alır.

Bu manzumelerden de görülüyor ki Abdülkerim Hadi de dönemindeki diğer yenilikçi şairler gibi eskiden tam anlamıyla kopamamıştır. "Kalmıştır" redifli gazelden, "Gözler" ve "Şarkı" gibi manzumeler eski şiir estetiğini içerisinde barındırırken "Nevha-i Yetimane", "Mezar Başında", "Güzel" gibi şiirler yeni şiir estetiğinin bir takım özelliklerine sahiptir.