Hızrî mahlaslı şairin nasihat-nâme türünde kaleme aldığı mesnevi. 938/1531 yılında Amasya’da telif edilen Âb-ı Hayât, çeşitli öğütler veren ahlâkî bir eserdir. “Mefâʻîlün mefâʻîlün feʻûlün” vezninde olan eser, 2318 beyitten müteşekkildir. Mukaddime, tevhid, takdir-i Rabbânî başlığı altında Kur’ân’da adı geçen peygamberler, münacat, sıfat-ı meskenet, naʻtlar, dört halife, Kanûnî Sultan Süleymân (ö.1566) ve Şehzade Mustafa (ö.1553)’ya methiye bölümlerini müteakip sebeb-i teliften sonra asıl konuya geçilmiştir. Asıl konunun ele alındığı bölümde dünyanın faniliği, ömrün ve dünya nimetlerinin geçiciliği, gurur ve kibrin zararları, kulluk bilinci, ölüm ve ahiret hakkında çeşitli nasihatler verilmiştir. Bu nasihatler İslâm tarihi ve diğer dinlerin tarihinde olan hikâyelerle desteklenmiştir. Eserin “Nesâhiyat” başlığını taşıyan son bölümünde ise ibadetlerin ifası, ilim ehli ve Allah’ın sevgili kullarına dost olmanın faydaları, israftan kaçınma, cömertlik, cimrilik, tevazu, kibir, cehalet ve öğüt tutmanın önemi gibi çok farklı konulara yer verilmiştir. 

Hızrî, eserinde sade bir dil kullanmış ve samimi bir edayla okura hitap etmiştir. Beyitlerin tanziminde ahenkten ziyade anlama önem vermiştir. Şair anlamı güçlendirmek ve okuyucunun metinden istifadesini artırmak için atasözleri ve deyimleri sıkça kullanmış, ayet ve hadislerden iktibaslarda bulunmuştur.

Âb-ı Hayât üzerinde Süleymaniye Kütüphanesi Hacı Mahmud Koleksiyonundaki “3502” ve “3636” numaralı yazma nüshalarından hareketle yüksek lisans tez çalışması yapılmıştır (Belen 1997).

Şairin biyografisi için bk. “Hızrî”. Türk Edebiyatı İsimler Sözlüğü. http://teis.yesevi.edu.tr/madde-detay/hizri-mdiki.